Welcoming Lakshmi: The Bharatiya Way


The Bharathiya approach to economics has always remained unique since the ancient periods. Based on her long experience and spiritual orientation towards life, the Indian approach towards economics and business has been different from that of the other countries. Though making money was necessary for business, ethical principles and value systems guided all the activities.  Rabindranatha Tagore noted: “Our Laxmi is not the Goddess of the cash balance in the bank, she is the symbol of that ideal plentitude which is never dissociated from goodness and beauty”

Evidences show that India remained the most prosperous region since the earliest periods. Recent studies by Angus Maddison reveals that India was the most powerful economy during the last two millennia, till the British started destroying our native systems. The sages and saints of our country have been emphasizing higher values and the scriptures and texts exhorted people to follow them in their day to day activities, including business.

The noted sage from South India Thiruvalluvar allotted one full chapter entitled ‘means of wealth’ in his book Thirukkural to advise people as to how the higher ideals should guide them while creating wealth. He cautioned people to avoid earning wealth through wrongful methods and underlined that wealth should be earned through ethical means.  Arthashashtra prescribed rules for fair practices in business. Business organisations and associations evolved their own codes of conduct. In the earlier days there was type of business organisation called sreni, similar to the modern-day corporations. They had sreni dharma to guide and regulate their activities.  

The foreign merchants preferred to do business with the Indians for their good character and helpful nature. In the context of western India   it was noted: “The character and conduct of traders in western India generally receive high acclaim from foreign travelers. Al Idrisi tells us that a large number of Muslim merchants visited Nahrwara ( Anahilavada) because the people of the town were ‘ noteworthy for their excellence of their justice, for keeping up their contracts, and for the beauty of their character’, and adds that the people of the region practiced truth and abhorred falsehood. Marco Polo bestows yet more generous praise on the merchants of Lata, …….. He says, ‘you must know that these Abraiaman are the best merchants in the world, and the most truthful, for they would not lie for anything on earth,’……. These observations of the foreign travelers may reflect the general ethos of the mercantile community in western India.”

The businessmen were advised to follow ethical principles not only in earning money, but also in using them. There was a moral compulsion to distribute wealth for good purposes and share it with the less privileged. It is unfortunate that the social and administrative systems that were in place were seriously disturbed by the Britishers during their period of domination.



But in spite of the severe disturbances to our native economic and models, the basic value systems still dominate the economic and business transactions, especially at the non-corporate levels. Studies conducted in different parts of the country reveal that higher features such as goodwill, faith, helping tendency, norms and fair practices remain the basis of business transactions across the country.



In the modern context, business is competitive and hence it is the duty of businessmen to eliminate competition. But the Indian reality is different. In all the business and industrial centres, entrepreneurs take pride in nurturing and developing more and more new entrepreneurs. Successful entrepreneurs encourage their relatives, friends and even employees to become entrepreneurs. In many cases, the employees request their employers to keep their weekly/monthly salaries with them so that after a few years when they promote their units, they would get a lump sum amount. Besides the ex-employees commence their businesses through the first transaction with their erstwhile owners and both of them are proud of it.



This is the situation from Surat in Gujarat to Sivakasi in Tamil Nadu. As a result, entrepreneurship has been growing in India over the years through networks of relationships and the higher idea of helping acquaintances to emerge as businessmen in their lives. This attitude cuts across the narrow caste and other boundaries that define the popular public discourse of the post-independent India. Sankagiri in Tamil Nadu is the largest lorry transport centre in India. A scheduled caste person was working with a majority community lorry owner as a loyal driver. After a few years, the owner bought him a lorry as reward and made him an employer. Besides, there are many persons from diverse backgrounds engaged in businesses as owners without any difficulties. In places like the top knit wear export centre Tirupur, the businessmen come from many states of our country. 


Money is the most difficult commodity to part with. But in India, sharing money for someone promoting and doing business is very common. Studies reveal that the entrepreneurs in the business and industrial centres mobilise a major share of funds through their relatives, friends and acquaintances only.  A study among the Rajkot entrepreneurs showed that many of them mobilised their initial capital through their village connections. Thus villages contribute funds to their boys to become entrepreneurs without much personal expectations. 


World Development Report 2001, published by World Bank notes that the community practice of helping their people in times of need has helped exporters in Tirupur to compete and emerge successfully in the international markets, as they get funds at cheaper costs and not at the market rates as in the case of other countries. London Business School had estimated earlier that India has more than 85 million entrepreneurs, perhaps the largest number in the world. One of the major reasons for this is the higher idea of helping others that prevail in our society.



The value systems find demonstrations at different levels in economic and business activities. There is a company called Habasit Iakoka in Coimbatore, engaged in textile belts manufacturing. It has a unique system of encouraging family values. Apart from its annual family day, it encourages its employees who live with their parents and parents in- laws with higher monthly salaries. For those who live with their parents, a higher salary compared to others are given. For those lady employees who live with their parent-in-laws, a still higher salary is given. 


Business units operated by communities respond and rectify their mistakes when the public point out to them in the larger interests of the society, without bothering about their revenues. There is a cinema theatre in Paalamedu near Madurai in Tamil Nadu, owned by a community. At one point of time, there was a movie in which there were obscene scenes. When the viewers pointed it out, the community immediately removed the movie from the screens and appointed a committee to pre-view movies and approve only decent ones thereafter.



The higher value of helping the ordinary and the underprivileged sections remains the major objective of the corporate sector. In the western world the medical facilities are very costly that it is not possible for many to get treatment easily. But in India there are many hospitals conducting their operations with a service motive even while running their hospitals successfully. Arvind Hospitals is one of the best eye hospitals in the country applauded by the top foreign universities such as Harvard University for its efficiency.  It uses the most modern equipment available in the world and provides services at a very cheap cost compared to the international standards. A cataract surgery in the hospital costs only $ 50 compared to $3000-$ 3500 in the United States. Besides, it provides free services to 60 per cent its patients free of cost and only 40 per cent pay.



There is Narayana Hridyalaya Hospitals promoted by Dr.Devi Shetty from Bengaluru. His hospitals were  estimated to perform about 12 percent of the heart surgeries in India and the largest number of surgeries for children in the world. The average cost of an open-heart surgery was $2000 compared to $20000 to 100000 charged by hospitals in the US. As a result, patients from more than seventy countries are treated for complex heart diseases. It has developed innovative schemes to help the ordinary people. Its micro-health insurance programme called Yeshawini, implemented in association with the Karnataka Government, provides health cover to farmers for a monthly premium of just Rs.10. Its tele-cardiology programmes using ISRO satellite facilities provides advice to thousands of patients free of cost.



Hence even the modern Indian corporate sector has its roots in the traditional Indian values. The corporate system in India is increasingly being recognized and appreciated by the west and the rest of the world in the recent years for its ‘Indian-ness’. A team of professors from the United States under Peter Cappelli of the Wharton Business School interviewed the senior executives of about hundred largest India based companies to find out how they drove their organizations towards  higher performance. While presenting the reason for the superiority of the Indian approach, they note: “The Indian leadership approach arose from the unique circumstances of the Indian economy and society.”



Studies at different levels across the country show that a higher set of values prevail in the Indian economic and business systems even today. In fact, the emergence of Indian economy as a global power during the recent years has been fuelled and facilitated by the value systems prevalent in the society. 


(Organiser, New Delhi, Vol.70, No.20-21, Nov.11&18, 2018)

Economic Practices in Indian Paradigm



The discourse on economics, like the other fields of social sciences, has long been defined and presented through the western paradigms in our country. Even after independence no course correction was possible due to the domination of the Western ideologies on the Indian economists. As a result, we see university text books explaining even today that there are only two economic models namely, capitalism and communism, that are universal and hence applicable to all the countries in the world.  

By now we all know that both the above approaches, that were born in the West during the eighteenth and nineteenth centuries, have failed miserably in their own karma bhoomis (major countries such as USSR and US) during the last three decades. Besides, the multilateral bodies such as the World Bank and almost all the economists accept that there could be  different models for different countries. Moreover, they have also begun to recognize that there could be factors such as culture that could also play a pivotal role in economic activities.

But our educational institutions and much of our elite are so used to depending on others, particularly the West, that we refuse to look at India from our own perspectives. The emergence of India at the global level, even when the West is falling, could not make them look and realise the realities.

Our field studies conducted in different parts of the country during the past twenty five years reveal a clear picture. First of all, we have to remember that India is not just another country. It is an ancient civilization with a very long history and unique characteristics. We cannot understand India through popular text books written during the past few decades. We have to reach out to the ground reality with an objective mind to “learn” and understand.

Our studies reveal that the economic practices in India are unique. They do not fit into the popular western paradigms; rather they are vastly   different. They are rooted in the dust and soil of our nation. The culture and traditions of our land have dominant influence over them. They   defy the state policies, when they are unsuitable, and find their way to success.

India was a poor, under developed and less literate nation during Independence. About 45 per cent of the population was living below poverty line. The literacy rate was around 18 per cent and the average age of life was just above 32 years.  But now after just seven decades, we are the fastest growing economy in the world. All predictions unanimously point out that India is the most potential economy for the future. Earlier London Business School had estimated that we have around 85 million entrepreneurs, perhaps the highest in the world.



How was it possible? We know that for more than three decades since the 1950s, the ruling establishments followed the socialistic approach for   policy making.  As a result, we had to face great difficulties and at one point of time we did not even have the funds to pay for our imports.  Then beginning from the 1990s, the policy makers opted for the market approach with globalization as the core. Again we had to face serious difficulties, especially in the critical sectors such as agriculture and MSMEs.

But in spite of the policy makers adopting the unsuitable western approaches successively over the years, India has progressed. Studies show India has been moving forward continuously over the decades, silently but steadily, following native practices. The contemporary economic history of the world shows us that there is no other country in the world that has made such a U turn in a period of just seven decades - from being the poorest to the fastest growing and the most potential nation in the world.

Studies reveal that Indians, by nature, possess a high economic sense. Hence their regular economic practices are patterned on their original understanding. Let us take for example, savings. Saving is part of life in India. People save, even without realizing that they are saving. Spending more than what is necessary is considered a sin even today in most places and saving takes place at different levels and among different sections.

There was a study among the lady flower vendors in the Coimbatore main flower market, conducted fifteen years back. They did not even have the funds to buy flowers for their business; so they borrowed them from the local financiers and repaid them with high interest by the afternoon. Their daily earnings were in the range of Rs. 250-300. But each of them was saving Rs. 100 or even more. The annual saving of those women came to around Rs. 1,73,000. We generally consider them as very ordinary uneducated women. But their sense of saving is very high.

Savings happen at different levels. In MSME centres one could notice entrepreneurs saving as high as 90 per cent and even more of their earnings. Even at the corporate level, the reserves as a percent of share capital in the Indian companies are more than the corporates of the Western countries.

Entrepreneurship is another major economic practice that has special Indian characteristics. Indians have very high entrepreneurial abilities. Global Entrepreneurship Monitor (GEM) Report 2002 noted that India has the second most entrepreneurially active population in the World, with about 19 per cent of the population engaged in entrepreneurship. In fact, this score was the highest among all the big countries, including   that of China and the US.

The story of entrepreneurship in post-independent India would be revealing. The seeds of many of the bigger industrial and business clusters in our country were sown during the 1950s and the 60s, when Nehru was implementing policies for a “socialistic pattern of society.” Over the years they have become prominent clusters, contributing higher shares to the national economy in their fields of activities. Beginning from the 1950s and even earlier during the colonial periods, our entrepreneurs have started working on their own without waiting for the state to make policies. 

The history of each industrial and business cluster would be interesting with Indian orientation. Local factors and relationships play an important role in all these. The community called Nadars, who are dominant in Southern Tamil Nadu, are a toddy-tapping community by profession since early days. They were from very ordinary backgrounds, with little access to funds. When they wanted to enter into business, they created a native community financial system, called Mahamai, through which each one in the locality contributed a minimum to a common pool. The funds so mobilized would be given to the members for their business activities. 

Now they are the largest business community in south Tamil Nadu. Sivakasi contributes around three fourth of the cracker manufacturing in the country and make more than half of the match boxes. Besides they have one of the best off-set printing centres in India, printing high security items such as cheque books and flight tickets for international customers. Virudhunagar is the major trading centre in the state. Besides, the community has the major share of grocery shops across the state and many such shops in other major cities of our country.  Moreover, the Tamil Nadu Mercantile Bank, which is one of the most successful banks, was promoted by the community decades back.

Community networks and relationships result in higher social capital. Social capital helps in economic and business activities. World Development Report 2001 published by the World Bank notes that the emergence of Tirupur as the top knitwear export centre in the country is due to social capital, through close-knit relationships. It says that the entrepreneurs are able to successfully compete in the international markets through cheaper prices, as their cost of capital is low due to cheap borrowings through community networks.

Community networks make Indian businesses successful at the global level also. The international diamond market in Belgium is dominated by Indians, with Patels and Jains playing a major role through relationships. We all know that Patels dominate the motel industry completely in the US.

The native practices make regions prosperous and vibrant, contributing larger shares to the economy of the state and the country. The western part of Tamil Nadu, known as the Kongu region, is estimated to contribute about 45 per cent to the economy of the state. The dominant community of the region called Gounders from agricultural backgrounds are now into different industrial and business activities such as textiles, transport, engineering and exports. There are many major centres in the region such as Tirupur, Karur, Namakkal, Sangakiri, Thiruchengode and Coimbatore with each of them occupying an important place at the national and international levels.

Families remain the base for economic practices, with family values dominating the economic and business decisions. Women, as mothers, wives, sisters and even grand mothers play a critical role silently. A study conducted among the largest hotel owners in Tamil Nadu showed  that in about 20 per cent of the cases, married sisters helped their brothers in raising initial capital for their ventures.

Faith and trust among entrepreneurs is an important factor that helps them in smooth business activities. A study among the Karur non-corporate finance entities showed that in most of the cases, the financers do not demand documents when they lend funds to the local businessmen.  Unwritten norms and basic values systems govern the business activities to a large extent, especially in the non-corporate centres, making transactions easy.

An important aspect of the Indian paradigm is that people prefer to be self-dependent and do not want to depend on the state. As such they continue with the activities on their own without expecting much.  Studies reveal that most of the development in different economic centres have taken place  without much help from the state. In fact, most of the educational institutions across the country have been promoted by the local societies. Besides, they construct and manage their temples and develop common facilities for themselves.  The responsibility of the state is reduced due to the self-dependent nature  of our societies.

Hence the economic practices in Indian paradigm vary from that of the other countries, especially that of the West. Individualism, consumerism, contract-based relationships and state dependence are the major features of the Western paradigm.

The study of global economic history during the last two thousand years by Angus Maddison shows that the share of India in the global GDP was 32.9 per cent during 0 CE, the highest in the world. India remained the most prosperous country for most of the time during the last two millennia, till the eighteenth century. It only indicates that India must have had her own unique economic systems since the ancient periods. India had to lose  her supremacy and status only due to the large scale interference and destruction of the native systems by the Europeans.   

It is due to the strong foundations and native practices that India is once again emerging as a powerful nation. Studies show that our society has enormous capacity to move forward even through very difficult times, besides ‘Indianising’ outside systems wherever necessary.

(Manthan – Quarterly Research Journal, New Delhi, 2018)


பண்டைய இந்தியப் பொருளாதாரத்தில் வணிகத்தின் முக்கியத்துவம்



இந்தியா நீண்ட நெடிய வரலாற்றைக் கொண்ட ஒரு பெரும் பண்பாடு. இந்தியப் பொருளாதாரமும் மிகப்பெரிய பாரம்பரியத்தையும் பெருமைகளையும் கொண்டது. அந்தப் பண்பாடு பெரிய வரலாற்றுடன் கம்பீரமாகத் தொடர்ந்து  நடை போட்டு வந்ததற்கு அடித்தளமாக அமைந்தது நமது பண்டைய பொருளாதாரம்.

நமது நாட்டின் விவசாயம் குறித்து சுமார் ஒன்பதாயிரம் ஆண்டுகள் மற்றும் வணிகம் குறித்து முந்தைய  ஐந்தாயிரத்துக்கு மேற்பட்ட   ஆண்டுகள்  சம்பந்தப்பட்ட விபரங்கள் இப்போது நமக்குக் கிடைக்கின்றன. உலகின் முதல் பொருளாதாரப் புத்தகமான அர்த்தசாஸ்திரம் இங்கு தான் 2300 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் எழுதப்பட்டது. உலகப் பொருளாதாரம் குறித்து பொது யுகம் தொடங்கி கடந்த இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மேலான  புள்ளி விபரங்கள்,  பொருளாதாரக் கூட்டுறவு மற்றும் வளர்ச்சிக்கான அமைப்பின் ஆய்வுகள் மூலம் தற்போது நமக்குக் கிடைக்கிறது.

அதன் மூலம் இன்றிலிருந்து 2018 வருடங்களுக்கு முன்னால் பொது யுக தொடக்க காலத்தில் உலகப் பொருளாதாரத்தில் மூன்றில் ஒரு பங்கினை இந்திய தேசம் மட்டுமே வைத்திருந்தது தெரிய வருகிறது.   அதனால் உலகின் மிகப் பெரிய செல்வந்த நாடாக அப்போது நாம் இருந்தோம். மேலும், பின்னர் தொடர்ந்து வந்த பதினெட்டு நூற்றாண்டுகளில் மிகப் பெரும்பாலான காலம் நமது நாடுதான் உலகின் தலையாய பொருளாதாரமாக விளங்கி வந்தது. ஆங்கிலேயர்களின் ஆளுமைக் காலத்தில் தான் அவர்களின் தலையீடுகளால் நமது பொருளாதாரம் வீழ்ச்சியைக் கண்டது.

உலக வரலாற்றில் மற்ற எல்லா நாடுகளையும் விட இந்தியா  ஒரு மிகச் சிறப்பான செழிப்பையும் பெரிய வரலாற்றுப் பின்னணியையும் கொண்ட நாடாக விளங்கி வந்துள்ளது. அதற்குக் காரணம் பண்பட்ட நமது நடைமுறைகளாகும். பொருளாதார செயல்பாடுகளில் விவசாயத்துக்கும், தொழில் துறைக்கும் அடுத்த படியாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த துறையாக வணிகம் வைக்கப்பட்டது.  அதையொட்டி கொள்கைகள் வகுக்கப்பட்டு, வணிகத்தை மேம்படுத்த நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.  

அதனால் வியாபாரத்துத்துக்கென்று தனியான மையங்கள் ஐயாயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னரே நமது நாட்டில் செயல்பட்டு வந்துள்ளன.  மேலும் வணிகத்துக்கென்றே ஹரப்பா மற்றும் மொஹஞ்சதாரோ போன்ற பல பிரத்யேகமான நகரங்கள்  அந்தக் காலத்திலேயே உருவாக்கப்பட்டு செயல்பட்டு வந்துள்ளன. அதனால் உள்நாட்டு வணிகம் மட்டுமன்றி, வெளிநாட்டு வணிகமும் சிறப்பாக நடந்து வந்துள்ளது. அதனால் இந்தியா அப்போதே உலகில் ஒரு பெரிய ஏற்றுமதி நாடாக இருந்துள்ளது.

ஐயாயிரத்து முன்னூறு வருடங்களுக்கு முன்னரே இந்தியர்கள்  உலகின் பல நாடுகளுடனும்  வியாபாரம் மூலம் இணைந்து இருந்ததாக பிரபல வணிக வரலாற்றாசிரியர் அகர்வாலா குறிப்பிடுகிறார்.  அந்தக் காலம் தொடங்கி ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலம் வரை ஜவுளி உள்ளிட்ட துறைகளில் பல நூற்றாண்டுகளாக தொடர்ந்து நமது நாடு முன்னோடியாக இருந்து வந்ததைப் பல விதமான குறிப்புகள் மூலமாக அறிய முடிகிறது. 

இப்போதிருந்து சுமார் 1900 வருடங்களுக்கு முன்னால் ரோமப் பேரரசில் அமைச்சராக இருந்த பிளினி என்பவர், வணிகம் மூலமே அவர்களின் நாடு இந்தியாவை நெருங்கி வந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார். மேலும் அந்த நாட்டுப் பெண்கள் இந்தியப் பொருட்களான ஜவுளி உள்ளிட்ட பொருட்களை அதிகமாக விரும்பி வாங்குவதால், அவர்களின் நாட்டின் செல்வம் இந்தியாவை நோக்கி அளவுக்கு அதிகமாகச் செல்வதாக வருத்தத்துடன் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

வணிகத்தை மேம்படுத்த  அப்போதைய அரசுகள்  தேவையான பல நடவடிக்கைகளை எடுத்து வந்துள்ளன. வியாபாரத்துக்கென்றே தனியாகச் செயல்படும்  அமைச்சகம் குறித்து அர்த்தசாஸ்திரம் சொல்கிறது. உள்நாட்டு வணிகத்துக்கெனச் சாலை வசதிகள், நீர் வழிகள், பெரு வழிகள் மற்றும்  கட்டமைப்புகளை எல்லாம் அரசுகள் ஏற்படுத்திக் கொடுத்துள்ளன. வெளியூர்களுக்குச் சென்று வணிகம் செய்வோருக்காகத் தங்கும் வசதிகள்  மற்றும் செல்லும் வழி முழுக்க அவர்களின் பொருட்களுக்கான பாதுகாப்பு   ஆகியவற்றை எல்லாம் அப்போதைய இந்திய அரசுகள் பொறுப்பேற்று நடத்திக்  கொடுத்ததாக குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. அப்படிப்பட்ட வசதிகள் ஆங்கிலேயர்கள் இங்கு வந்து காலூன்றும் வரை இருந்து வந்துள்ளன.

ஏற்றுமதியின் முக்கியத்துவம் பற்றி அறிந்திருந்த நமது முன்னோர்கள் அதற்காகத் தனிக் கவனம் கொடுத்துச் செயல்பட்டனர்.  ஏற்றுமதி குறித்துச் சொல்லும் போது “ இலாபத்தை அதிகரித்து நஷ்டத்தைக் குறைக்கும் வகையில் இருக்க வேண்டும்” எனப் பண்டைய நூல்கள் சொல்கின்றன.  ஏற்றுமதி இறக்குமதிக்கான  தனியான அமைச்சகம் பற்றி அர்த்த சாஸ்திரம் குறிப்பிட்டுச் சொல்கிறது.  

 தொழில்கள் மற்றும் வியாபாரம் நல்ல முறையில் நடக்க வேண்டுமானால் அந்தத் துறையில் உள்ளவர்கள் விரும்பிய படி அவர்களுக்கேற்ற தொழில் அமைப்பு முறைகளை ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் உரிமைகள் வேண்டும். அந்த வகையில் பண்டைய காலத்திலேயே நாம் இப்போது காணக்கூடிய வெவ்வேறு தொழில் அமைப்பு முறைகள் நடைமுறையில் இருந்து வந்துள்ளன. உலகின் முதல் வேதமான ரிக் வேதம் சில பேர் கூட்டாளிகளாக இணைந்து தொழில் செய்யும் ’பானி’ என்னும் முறை பற்றிக் குறிப்பிடுகிறது.

இப்போது நாம் பார்க்கக் கூடிய கம்பெனி அமைப்பு முறை நாம் ஏதோ ஐரோப்பாவில் இருந்து வந்ததாகத் தவறாக எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால்  பண்டைய காலங்களிலேயே  ‘ஸ்ரீனி’ என்று அழைக்கப்பட்ட கம்பெனி முறை பற்றி மகாபாரதம் குறிப்பிடுகிறது. இப்போது கிடைத்துள்ள விபரங்களின் படி, மேற்கண்ட வகையிலான பானிகள் மற்றும் கம்பெனிகள் குறைந்த பட்சம் 2800 வருடங்களுக்கு முன்னர் தொடங்கிப் பல நூற்றாண்டுகள்  இங்கு வெற்றிகரமாகச் செயல்பட்டு வந்துள்ளதாகத் தெரிகிறது.

இந்தியாவின் பண்டைய கம்பெனி முறைகள் குறித்து அமெரிக்க நாட்டில் விக்கிரமாதித்யா என்னும் பல்கலைக் கழகப் பேராசிரியர் பல வருடங்களாக ஆய்வுகளைச் செய்து வருகிறார். அவரது ஆய்வுகளின் படி ஸ்ரீனி கம்பெனி அமைப்பானது நவீன காலத்திய அமெரிக்க கம்பெனி அமைப்பினை விடச் சிறப்பானதாகவும், வெளிப்படையானதாகவும், முதலீட்டாளர்களுக்கு நன்மை பயப்பனதாகவும் இருந்து வந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார். 

2700 வருடங்களுக்கு முன்பே கம்பெனிகள் அதிக எண்ணிக்கையில் இருந்துள்ளன. பின்னர் மௌரியர் ஆட்சிக் காலத்தில் அவை அதிக அளவில் வளர்ச்சி பெற்றதாகக் குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. நமது வரலாற்றில் பொது யுகம் மூன்று முதல் ஆறாம் நூற்றாண்டுக்கு இடைப்பட்ட குப்தர்கள் ஆட்சிக் காலம் பொற்காலம் என அழைக்கப்படுகிறது. அந்தச் சமயத்தில் குறைந்தது 150 கம்பெனிகளாவது இருந்து வந்ததாக தெரிகிறது.

தமிழ் நாட்டில்  சிறப்பாக உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு வணிகம் செயல்பட்டு வந்ததை பலவிதமான குறிப்புகள் மூலம் நம்மால் அறிய முடிகிறது. மதுரை ஒரு பெரிய வணிக மையமாக அந்தக் காலத்திலேயே விளங்கி வந்துள்ளது. சிலப்பதிகாரம் உள்ளிட்ட இலக்கியங்கள் மதுரை மற்றும் பூம்புகார் உள்ளிட்ட நகரங்களின் வணிகம் பற்றிய பல விபரங்களை நமக்கு எடுத்துச் சொல்கின்றன. சங்க காலத்திலேயே சர்வதேச வணிகத்துக்காகத் தனியான சந்தைகள் தமிழகத்தில்  இருந்து சிறப்பாகச் செயல்பட்டு வந்ததை நம்மால் அறிய முடிகிறது.

அந்தக் காலங்களில் வணிகத்துக்கான கட்டமைப்புகள் தமிழ் மண்ணில் இருந்தது பற்றிக் குறிப்புகள் உள்ளன. ரோமாபுரி நாணயங்கள் அதிக அளவில் இங்கு காணக் கிடப்பது நமது வெளிநாட்டு வணிகம் பற்றிய சிறப்பினை எடுத்துச் சொல்கிறது. கப்பல் மூலமாகக் கடல் கடந்து சர்வதேச வணிகத்தில் தமிழர்கள்  பல நாடுகளுக்குச் சென்று வியாபாரம் செய்து வந்துள்ளனர்.  கப்பலை வடிவமைத்து அந்தத் துறையில் முன்னணி நாடாக பண்டைய காலந் தொட்டு ஆரம்ப முதலே இந்தியா சிறப்பாகச் செயல் பட்டு வந்ததுள்ளது. 

பொருளாதாரம் மற்றும் வணிகம் குறித்துப் பேசும் போது நாம் முக்கியமாகத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய ஒரு விசயம்,  வியாபார விசயங்களில் கூட நமது நாட்டினர் கடைப்பிடித்து வந்த நேர்மையான செயல்பாடுகள். நமது பண்டைய நூல்கள் அனைத்துமே பொருளாதாரச் செயல்பாடுகளில் தர்மம் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டுமென எடுத்துச் சொல்கின்றன.  திருவள்ளுவர் நேர்மையான முறையில்  பொருளைச் சேர்க்க வேண்டும் என்பது குறித்து ‘ பொருள் செயல் வகை’ என்று ஒரு அதிகாரமே எழுதி உள்ளார். அதில் நேர்மையான முறையில் சேர்க்கப்படும் செல்வமே நிலைக்கும் என வலியுறுத்துகிறார்.

அர்த்த சாஸ்திரம் வியாபாரத்தைச் செய்யும் போது வியாபாரிகள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய கட்டுப்பாடுகள் குறித்தும், விலை நிர்ணயம் எவ்வாறு முறைப்படி செய்யப்பட வேண்டும் என்பது குறித்தும் சொல்கிறது.  அதையொட்டி  அப்போதெல்லாம் தொழில் அமைப்புகள் தமக்கான நியதிகளை அவைகளே வகுத்துக் கொண்டு செயல்பட்டன.   அதன் மூலம் அவை தவறுகளைக் கண்டபோது  தண்டனைகளையும் வழங்கின.

ஸ்ரீனி தர்மம் என்பது கம்பெனி அமைப்புகள் அப்போது தமக்கென வகுத்துக் கொண்ட விதி முறைகள். அதே போல வெவ்வேறு தொழில் அமைப்புகளும் செயல்பட்டன. தவறுகள் நடந்த போது அரசுகளும் கடுமையான நடவடிக்கைகளை எடுத்தன. அதனால் சர்வதேச வணிகர்கள் நமது நாட்டுக்கு வந்து வியாபாரம் செய்வதை விரும்பினார்கள். இது குறித்து இபான் பட்டுடா உள்ளிட்ட பல வெளிநாட்டவர்கள் இந்திய வணிகர்களின் நேர்மை குறித்து வியந்து எழுதியுள்ளனர்.

 பண்டைய காலந் தொட்டு நமது வணிக சமூகங்கள் தேர்ச்சி வியாபாரத்தில் பெற்றவையாக இருந்து வந்தன.  மேலும் நமது நாட்டில் வணிகம் செய்வதற்கான உதவிகளையும், அதே சமயத்தில் தவறுகளைக் கட்டுப்படுத்தி தண்டனை வழங்குவதற்கான நடைமுறைகளையும் அரசுகள் ஏற்படுத்திக் கொடுத்தன. அதனால் வணிகம் நன்கு நடைபெற்றது. சர்வதேச அளவில் இந்தியா தொடர்ந்து முன்னணியில் இருந்து வந்தது. எனவே நமது நாட்டுக்குப் பெருமளவு வருமானமாக தங்கமும் வெள்ளியும் கிடைத்து வந்தன.

வணிக வளர்ச்சிக்கு விவசாயமும்  தொழில்களும் பேருதவி புரிந்தன. சிறு மற்றும் நுட்பம் மிக்க பல விதமான தொழில்கள் சிறந்து விளங்கின.  எனவே வணிகத்திலும் ஒட்டு மொத்த பொருளாதாரத்திலும் உலக அளவில் முதல் நிலை நாடாக இந்தியா  தொடர்ந்து இருந்து வந்தது.  ஆகையால்  நமக்கென்று ஒரு மிகப் பெரிய வணிகப் பாரம்பரியம் உள்ளது.  அதைப் போற்றிப் பாதுகாப்பது நமது கடமை.


தமிழகப் பல்கலைக்கழங்கள் சீர்பெறுமா ?


                                        

அண்மைக் காலமாகத் தமிழகத்தின் பெரிய பல்கலைக் கழகமான அண்ணா பல்கலைக் கழகத்தின் மதிப்பெண் மறு கூட்டல் மற்றும் தேர்வுகள் சம்பந்தமாக  அதிர்ச்சியளிக்கும் தகவல்கள் வந்து கொண்டுள்ளன. அங்கு பல வருடங்களாகவே தேர்வு முறையில் பெரிய குளறுபடிகள் நடந்து வருவதாகவும், அதற்காகப் பல கோடி ரூபாய் அளவுக்கு பரிவர்த்தனைகள் நடந்திருப்பதாகவும் செய்திகள் சொல்கின்றன. அதையொட்டி சில பேராசிரியர்கள் பணி இடை நீக்கம் செய்யப்பட்டு விசாரணைகள் துவக்கப்பட்டுள்ளன. அதனால் பல்கலைக் கழகத்தின் நம்பகத் தன்மை பற்றியே கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டு வருகின்றன.

தமிழகப் பல்கலைக் கழகங்கள் குறித்துக் கடந்சில வருடங்களாகவே தொடர்ந்து  கவலையளிக்கும் செய்திகள் வெளிவந்து கொண்டுள்ளன. 2016 ஆம் ஆண்டு இறுதியில்  அண்ணா பல்கலைக் கழகத்தின் முன்னாள் துணைவேந்தர் ஊழல் நடவடிக்கைகளுக்காகக் குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டு ஐந்து வருட சிறை தண்டனை பெற்றார். பின்னர் 2018 ஆம் வருடம் பிப்ரவரி மாதம்       கோவை பாரதியார் பல்கலைக் கழகத்தின் துணை வேந்தர், ஒரு துணைப் பேராசிரியரிடம் பணம்  வாங்குகின்ற போது லஞ்ச ஒழிப்புத் துறை அதிகாரிகளால் பிடிபட்டார். அதன் மூலம் துணைவேந்தர் ஒருவர் பொறுப்பு வகிக்கும் போதே பல்கலைக் கழகம் ஒதுக்கியுள்ள தனது அதிகார பூர்வமான வீட்டில் கையும் களவுமாகப் பிடிபடுகின்ற அவலம் நடந்தேறியது.

அதைத் தொடர்ந்து மார்ச் மாதத்தில் அண்ணா பல்கலைக் கழகத்தின் இன்னொரு முன்னாள் துணைவேந்தர் மற்றும் சட்டப் பல்கலைக் கழகத்தின் முன்னாள் துணை வேந்தர் ஆகியோர் மற்றும் அவர்களின் கூட்டாளிகளின் பேர்களில் இலஞ்ச ஒழிப்புத் துறை வழக்குகளைப் பதிவு செய்தது. மேலும் அவர்களுக்குத் தொடர்புடைய வெவ்வேறு இடங்களில் சோதனைகள் நடந்து   கோடிக்கணக்கான ரூபாய் மதிப்புடைய சொத்துக்களுக்கான ஆவணங்கள்   பறிமுதல் செய்யப்பட்டதாகச் செய்திகள் வந்தன.

முன்பு 2012 ஆம் வருடத்திலேயே தமிழ்நாடு வேளாண் பல்கலைக் கழகத்தின் அப்போதைய  துணை வேந்தரின் அலுவலகம் மற்றும் வீட்டில் சோதனைகள்  நடத்தப்பட்டு பின்னர் ஊழல் வழக்கு போடப்பட்டது. கடந்த பல மாதங்களாகவே பல்கலைக் கழக நிர்வாகிகள் மேல் அந்த வகையான வழக்குகள் அதிகரித்துக் கொண்டே வருகின்றன. மேலும் திருவள்ளுவர், பெரியார், பாரதிதாசன், மதுரை காமராசர், அழகப்பா, டாக்டர் எம்.ஜி.ஆர் உள்ளிட்ட பல பல்கலைக் கழகங்களிலும்  ஊழல்களும், விதி மீறல்களும் நடந்துள்ளதாகவும்,  அதற்காக  நடவடிக்கைகள் எடுக்க வேண்டுமெனவும்  கோரிக்கைகள் வந்து கொண்டிருந்தன.  

எனவே தவறுகள் ஏதோ விதிவிலக்காக ஒரு சில பல்கலைக் கழகங்களில் மட்டும் நடப்பதாகத் தெரியவில்லை. மாறாக அவை மாநிலத்தின் பல பல்கலைக் கழகங்களிலும் விரிந்து பரவியுள்ள கொடிய புற்று நோயாகப் பரிணமித்துள்ளதாகத் தெரிகிறது.  மேலும்  இவை ஏதோ புதியதல்ல என்பதும்    தெளிவாகிறது.  இவை பற்றிக்  கடந்த பல வருடங்களாகவே சில நேர்மையான கல்வியாளர்கள் எச்சரிக்கை செய்துள்ளனர். ஆனால் அப்போதெல்லாம் அவை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளப்படவில்லை. அதன் விளைவுகளைத் தான் நாம் இப்போது கண்டு கொண்டிருக்கிறோம்.

இந்த அவலங்களுக்கெல்லாம்  அடிப்படைக் காரணம் அரசியல் தலையீடுகள் மூலமாக நிகழும் துணைவேந்தர் நியமனங்களில் ஆரம்பிக்கிறது. கடந்த சுமார் பதினைந்து வருடங்களாகவே துணை வேந்தர்களின் நியமனங்கள் நேர்மையானதாக இல்லை என்பதும் ந்தப்  பதவிகளுக்கு  வந்தவர்கள் பெரிய அளவில் செலவுகளைச் செய்து வர வேண்டி இருந்தது என்பதும் கல்வித்துறை துறையில் பரவலாகப் பேசப்படுகின்ற விசயமாகும். அதனால் பதவியேற்ற உடனே தங்களின் முதலீடுகளைப் பல மடங்காகத்  திரும்ப எடுப்பதற்காக அவர்கள் எல்லா விதமான தவறான நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொள்கிறார்கள். 

 எனவே கடந்த பல ஆண்டுகளாகவே பல்கலைக்கழகங்களின் எல்லா   மட்டங்களிலும் விதி முறை மீறல்கள், ஊழல்கள், பணப் பரிமாற்றங்கள்  மற்றும் முறை தவறிய நியமனங்கள் என்பதெல்லாம் நடைமுறையாகி விட்டன.  பணம் சம்பாதிப்பதற்காகப் பல விதமான புதிய உத்திகள் அதிகார வர்க்கத்தின் ஆசியுடன் உருவாக்கப்படுகின்றனர.  உதாரணமாக, அவசியமே இல்லாமல் பல்கலைக் கழகங்களில் புதிய துறைகளை உருவாக்குவது மற்றும் காரணமே இல்லாமல் ஒரு துறையை இரண்டாகப் பிரிப்பது போன்றவற்றைச் சொல்லலாம். எனவே மாணவர்கள் போதுமான அளவில் இல்லாமல், ஆனால் ஆசிரியர்கள் மட்டும் தேவைக்கு அதிகமாக உள்ள துறைகள் பல்கலைக் கழகங்களில்  இருப்பதாகத் தெரிகிறது.

வற்றுக்கான நோக்கமே புதியதாகப் பேராசியர் உள்ளிட்ட பணி நியமனங்களைத் தவறுதலாக அதிக அளவில் மேற்கொண்டு தங்களின் வருமானத்தைப் பெருக்கிக் கொள்வது என்பது மட்டும் தான். அதற்கான விதிமுறைகள்  பல சமயங்களில்  கண்டு கொள்ளப் படுவதே  இல்லை.  அவை முறைப்படி நிதிக்குழு உள்ளிட்ட அமைப்புகளின் ஒப்புதல் கூட இல்லாமல் மேற்கொள்ளப்பட்டு வந்திருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது.  மேலும் சட்டம் வரையறை செய்துள்ள இட ஒதுக்கீடுகள் கூட முறையாகக் கடைப்பிடிக்கப்படுவதில்லையெனக் குற்றச்சாட்டுகள் வந்துள்ளன.

ஆசிரியர்கள் நியமனங்களுக்குப் பதவிக்குத் தகுந்த மாதிரி   தனித் தனியாக விலை வைத்து ஏலம் விடப்படுவதாகப் பரவலாகப் பேசப்படுகிறது.  அதனால் தகுதி வாய்ந்தவர்கள் வாய்ப்புகளை இழந்ததையும், அதில் பல பேர்   வெறுப்படைந்து சொந்த மாநிலத்தை விட்டு வெளிமாநிலங்கள் மற்றும் வெளி நாடுகளில் சென்று பணியாற்றி வருவதாகவும் தெரிகிறது.

தேவைக்கு அதிகமாக நியமனங்கள் செய்வதனால் பல்கலைக் கழகத்தின்  நிதி நிலைமை பாதிக்கப்படும். எதிர்காலத்தில் ஆசிரியர் மற்றும் பணியாளர்களுக்கு சம்பளம் மற்றும் ஓய்வூதியம் கொடுக்க முடியாமல் கூட சிரமங்கள் ஏற்படும்.  தனது மூன்றாண்டு காலத்தை முடித்துச் சென்று விட்டால் எதுவும் செய்யமுடியாது என்கின்ற எண்ணம் துணை வேந்தர்களைத் தவறுகள் செய்ய ஊக்குவிக்க்வழிவகுக்கிறது.

 தவறான வழியில் வந்தவர்களே அண்மைக் காலங்களில் பல பல்கலைக் கழகங்களில் பதிவாளர்களாகவும், பேராசிரியர்களாகவும், துறைத் தலைவர்களாகவும், நியமிக்கப்பட்டுள்ளதாகச் சொல்லப்படுகிறது. அதனால்  ஒட்டு மொத்த நிர்வாகமும் ,படிப்பும், ஆராய்ச்சிகளும்  கெட்டு வருகின்றன.  ஊழல் புரிபவர்கள் பதிவாளராகவும், துறைத் தலைவர்களாகவும் இருக்கும்  போது எப்படி நிர்வாகம்  நேர்மையானதாக நடக்க முடியும்?

மேலும் பல்கலைக் கழகங்களில் வெவ்வேறு  முக்கியமான நிர்வாகப் பொறுப்புகள் உள்ளன. அவைகளின் தேர்வுகளில் பலவிதமான தவறுகள்  நடக்கின்றன. துணைவேந்தர்கள் தமக்கு ஒத்துப் போவோரையே பொறுப்புகளில்  நியமிக்கின்றனர். இல்லையெனில் அந்த வகை நியமனங்களை மேற்கொள்வதே இல்லை.  ஏனெனில் அந்த நியமனங்கள்  மூலம் சில நேர்மையானவர்கள் வந்து விடக் கூடும். அதனால் அவர்கள் விரும்புகிற மாதிரி தவறுகள் செய்ய முடியாது.

எனவே நியமனங்களை முறைப்படி மேற்கொள்ளாமல், பல்கலைகழகத்தில் உள்ள தமது நடவடிக்கைகளுக்கு உடந்தையாஇருக்கும் பேராசிரியர்களை வைத்தே நிர்வாகத்தை நடத்துகின்றனர்.  ஆட்சி மன்றக்  குழுக்களுக்களுக்குக் கூட அப்படிப்பட்ட நபர்களே வருமாறு பார்த்துக் கொள்கின்றனர். அதன் மூலம் தட்டிக் கேட்க யாருமின்றி எல்லா விதமான தவறுதல்களும் நடக்கின்றன. தங்களுக்குச்  சாதகமில்லாத  சமயங்களில் முக்கியமான பொறுப்புகளுக்கு நியமனங்களை  மேற்கொள்வதே இல்லை .

அந்த மாதிரி தற்காலிகப் பொறுப்பு என்ற பெயரில் பணிபுரியும் பேராசிரியர்கள் விதிமுறைகளுக்கு மாறாக பல வருடங்களாகத் தொடர்ந்து அந்தப் பொறுப்புகளிலேயே நீடித்து வருகின்றனர். அவர்களில் ‘திறமைசாலிகள்’ தொடர்ந்து பல துணை வேந்தர்கள் வந்த போதும் அதே பதவியில் நீடிக்கிறார்கள்.  ஆனால் அவர்கள் உண்மையாகப் பணியாற்ற வேண்டிய சம்பந்தப்பட்ட துறைகளில் அவர்கள் வேலை செய்வதில்லை. அதனால் மாணவர்களின் படிப்பு மற்றும் ஆராய்ச்சிகள் பாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

மேலும் தவறான முறையில் பணிக்கு வரும் துணைவேந்தர் தனது சொந்த லாபங்களுக்காக கட்டிடங்கள் கட்டுவது, வாகனங்கள் வாங்குவது உள்ளிட்ட வேலைகளில் அதிக கவனம் செலுத்துகிறார். ஆளாளுக்கு மூன்றாண்டுகளுக்கொருமுறை புதியதாக வாகனங்கள் அதிக விலை கொடுத்து வாங்குவது என்பது வாடிக்கையாக நடைபெறுகிறது.  இதற்காகப் பல்கலைக்கழகங்களில் உள்ள குழுக்களை எல்லாம் துணை வேந்தர்கள் தம் வசப்படுத்தி  வைக்கின்றனர். பணி அனுபவம் மற்றும் நேர்மையாக உள்ளவர்கள் பல மட்டங்களிலும் விலக்கி வைக்கப்படுகிறார்கள்.

பதவியேற்ற உடனேயே தமது பல்களைக்கழகத்தின் கீழ்வரும் உறுப்புக் கல்லூரிகளில் குறிப்பிட்ட தொகையைக் கொண்டு வந்து கொடுக்குமாறு ஒரு முன்னாள் துணைவேந்தர் சொல்லியதாகத்  தமிழகத்தின் தலை சிறந்த கல்வியாளர் ஒருவர் கவலையுடன் குறிப்பிட்டிருந்தது சில மாதங்களுக்கு முன் செய்தியாக   வெளி வந்தது. பின்னர் தமது பதவிக்காலத்தில் தொடர்ந்து பல சமயங்களில் வெவ்வேறு காரணங்களுக்காகக் குறிப்பிட்ட தொகைகளை துணைவேந்தர் வசூல் செய்வது என்பது வாடிக்கையாகி விட்டதாகக்  கல்வி நிறுவனங்கள் குறை கூறுகின்றன.

ஒரு ஊழல்  துணைவேந்தர் பதவிக்கு வந்தபின்னர், அவர் மட்டும் ஊழல் செய்வதில்லை. தனக்குத்துணையாகப் பலரையும் உடந்தையாக்குகிறார். அதனால் நிர்வாகம் சீரழிந்து, கல்வி தடைப்பட்டு, பல்கலைக் கழகமே   பாதிப்புக்குள்ளாகிறது. அதனால் இன்று பல்கலைக் கழகங்களின் பல  மட்டங்களிலும் பொறுப்பின்மையும் மெத்தனமும் தலை தூக்கி நிற்கின்றன.

அதிர்ஷ்டவசமாக  தமிழகப் பல்கலைகழகங்களில் இப்போதும் நேர்மையான  பேராசிரியர்கள், அர்ப்பணிப்பு உள்ளவர்கள்  பல பேர் உள்ளனர். அவர்கள் முடிந்தவரை நன்கு பாடங்களை போதித்து ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு மாணவர்களுக்கு முன்னுதாரணமாக இருந்து வருகின்றனர். அதனால்தான் இவ்வளவு குளறுபடிகளுக்கும் இடையிலும்  தமிழகப் பல்கலைக்கழகங்கள் செயல்பட்டு வருகின்றன.

ஆனால் அதே சமயம் தவறு செய்பவர்கள் அதிகாரத்தில் இருப்பதால், நல்லவர்களின் ஊக்கமும் செயல்பாடுகளும் தடைபட்டு வருகின்றன. நல்ல தலைமை இல்லாத போது பேராசிரியர்களும் மாணவர்களும் நம்பிக்கை இழந்து விடுகிறார்கள். பல்கலைகழகத்துக்குள் காலையில் எதிர்பார்ப்புகளுடன் நுழையும் மாணவன், தவறு செய்பவர்கள் பலரும் தன் கண் முன்னால் பொறுப்புக்கு வருவதையும், தொடர்ந்து அவர்கள் தவறு செய்வதையும் பார்க்கிறான். அதனால் அவன் பாதிப்புக்குள்ளாகிறான்.

எனவே தமிழகப் பல்கலைக்கழகங்களின் செயல்பாடுகள் பெரும் வருத்தத்தை அளிக்கின்றன. ஆகையால்  அவற்றின் எதிர்காலம்  குறித்து நாமெல்லாம் கவலைப்பட வேண்டியுள்ளது. ‘கல்வி சிறந்த தமிழ் நாடு’ என்று பாரதி பாடிய தமிழகத்தில் உயர்கல்வித்துறை ஏராளமான சிக்கல்களில் தவித்துக் கொண்டுள்ளது. குழந்தைகளைப் படிக்க வைக்க எல்லாத் தியாகங்களையும் செய்யத் தயாராக உள்ள பெற்றோர்கள் நம் மாநிலத்தில் உள்ளனர். நல்ல முறையில் படித்து சாதனைகள் செய்யது துடிக்கும்  மாணவர்களும் இங்குள்ளனர். இந்தச் சூழ்நிலையை நன்கு பயன்படுத்தி நமது கல்வித்துறையை மேலெடுத்துச் செல்வது நமது கடமை.

துரதிஷ்டவசமாக இப்போது நமது பல்கலைக்கழகங்களின் பெயர்களில் மட்டுமே மகத்தான நமது தமிழ் மண்ணின் அடையாளங்களாக விளங்கும் திருவள்ளுவர், பாரதியார், காமராசர் உள்ளிட்ட ஆளுமைகள்  உள்ளனர்.  அவர்களின் போதனைகள் எவற்றைப் பற்றியும்   பல்கலைக்கழகங்கள் துளியும் கண்டு கொள்வதில்லை.   

இந்த தவறுகள் அனைத்திலும் ஆட்சியாளர்களுக்கும் அதிகார வர்க்கத்துக்கும் பெரும் பொறுப்பு இருக்கிறது. பல்கலைக் கழகங்களின் சீரழிவே அங்குதான் ஆரம்பிக்கிறது. பேராசையும் குறுகிய நோக்கமும் கொண்ட பேராசிரியர்கள் அதைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். அதன் மூலம் நமது தேசத்தில் புனிதமாகப் போற்றப்படும் ஆசிரியப் பணிக்குக்  களங்கம் விளைவித்து வருகின்றனர்.

எனவே இந்த நிலை உடனடியாக மாற்றப்பட வேண்டும். தமிழகத்தின் உயர்கல்வித் துறையில் நேர்மையும் திறமையும் அடிப்படையான தகுதிகளாக்கப்பட வேண்டும்.   அதிர்ஷ்டவசமாகத் தற்போதைய ஆளுநர் பொறுப்பேற்ற பின்னர் துணைவேந்தர் நியமனங்கள் நேர்மையான முறையில் இருந்து வருவதாகத் தெரிகிறது. இது பல வருடங்களுக்கு அப்புறம் தமிழக உயர் கல்வித்துறையில் ஏற்பட்டுள்ள  ஒரு நல்ல மாற்றம். இந்த நிலை  தொடர வேண்டும்.  புதிய துணைவேந்தர்கள் நிர்வாகத்தைச் சரி செய்ய எல்லா முயற்சிகளையும்   மேற்கொண்டு  பல்கலைக் கழகங்களுக்குப் புத்துயிர் கொடுக்க வேண்டும்.  
(http://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/2018/sep/15/பல்கலைக்கழகங்கள்-சீர்பெறுமா-3000338.html )
தினமணி, 15.09.2018


பிரச்சன மற்றும் மாண்டூக்ய உபநிடதங்கள் – தமிழாக்கம்


வாழ்த்துரை

பேரா..கனகசபாபதி

உறுப்பினர், இந்திய சமூக அறிவியல் மற்றும் ஆராய்ச்சி நிறுவனம், புது டெல்லி

உறுப்பினர், ஆட்சி மன்றக் குழு, பாரதியார் பல்கலைக் கழகம், கோவை



உபநிடதங்களை  ’உலகத்தின் மிகவும் ஆச்சரியப்பட வைக்கும் பாடல்கள்’ என சுவாமி விவேகானந்தர் வர்ணிப்பார். அவை தொன்மையான நமது கலாசார வரலாற்றுக்கு   ஆதாரமான இலக்கியங்கள். பண்டைய காலந்தொட்டு இந்து சமயத்தின் மையக் கருத்துக்களையும் எண்ணங்களையும் தாங்கி நிற்பவை. மேலும் பன்னெடுங்காலமாக நமது  தேசத்தின்  ஆன்மிக எண்ணங்களின் வளர்ச்சிக்கு முக்கிய பங்காற்றி வருபவை.

பாரத நாடு உலகின் மிக உயர்ந்த பண்பாடு; பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக வாழையடி வாழையெனத் தொடர்ந்து நடை போட்டு வரும் பெருமைக்குரியது. பொருளாதாரம், அறிவியல், வாழ்க்கை முறை எனப் பலவற்றிலும் உயர்ந்து நின்று தனித்தன்மை வாய்ந்த சிறப்பான முறைகளை அமைத்துக் கொண்டது. மனித வாழ்வின் இறுதி நோக்கம் எதுவாக இருக்க முடியும் என்று தீர்க்கமாகக் கண்டறிந்தது.  அதன் வெளிப்பாடுகள் தான் வேதங்கள் மற்றும் உபநிடதங்கள். உபநிடதங்களைப் பொருத்த வரையில் பிரம்மா மற்றும் ஆத்மா ஆகிய இரண்டும் தான் கருப்பொருட்கள். ’உனது ஆன்மாவை அறிந்து கொள்’ என்பது அவற்றின் மையக் கருத்து.

வாழ்க்கையின் நோக்கத்தை அறிந்து கொள்ளும் போதுதான் ஒவ்வொருவரின் வாழ்வும்  அர்த்தமுள்ளதாகிறது. அந்த வகையில் வேதங்களும் உபநிடதங்களும்  வாழ்வின் அடிப்படை உண்மைகளை மனித இனத்துக்குப் போதிக்கின்றன. அந்த உண்மைகள் பாரதப் பாரம்பரியம் உலகுக்கு அளித்த வரப்பிரசாதங்கள்.  அவற்றின் சிறப்புகளை அறிந்த வெளி நாட்டு அறிஞர்கள், பதினாறாம் நூற்றாண்டு முதலே அவற்றை மொழி பெயர்க்கத் தொடங்கினர். அதனால் உபநிடதங்கள்  பெர்சியன், ஆங்கிலம், பிரெஞ்சு, ஸ்பானிஷ், உருது மற்றும் ஜப்பானிய மொழி உள்ளிட்ட வெவ்வேறு மொழிகளிலும்  தொடர்ந்து மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டு வந்துள்ளன.

அவற்றைப்  படித்த உலகின் முக்கியமான சிந்தனையாளர்கள்  மற்றும் தத்துவ ஞானிகள் பலரும் அவற்றால் பெரிதும் ஈர்க்கப்பட்டனர்.  ஆங்கிலக் கவிஞர் மில்டன், ரஷ்ய எழுத்தாளர் டால்ஸ்டாய்,  அமெரிக்க சிந்தனையாளர்கள் எமர்சன் மற்றும் ஹென்றி டேவிட் தோரோ,  கவிஞர்  வால்ட் விட்மன் மற்றும் ஆங்கிலேய மொழியியல் ஆய்வாளர்  வில்லியம் ஜோன்ஸ் மற்றும்  மேக்ஸ் முல்லர் உள்ளிட்டவர்கள் அவர்களில் குறிப்பிடத்தக்க சிலர்.  அதனால் அவர்கள் வேத உபநிடதங்களை வெகுவாகப் பாராட்டினர்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஜெர்மானிய தத்துவ அறிஞர் ஆர்தர் ஸ்கோபென்ஹௌர் உபநிடதங்களை மனித இனத்தின் மிக உயர்ந்த வெளிப்பாடு’ எனப் புகழ்ந்து கூறினார்.  அவை அசாத்தியமான  திறமை கொண்டவர்களால் படைக்கப்பட்ட  உச்சபட்சமான முயற்சி எனத் தான் கருதுவதாகவும் குறிப்பிட்டார்.  உபநிடதங்களின்  தாக்கத்தை அவர்களின் சிந்தனைகளும்  எழுத்துக்களும்  மேற்கத்திய நாடுகளில் பிரதிபலித்தன. அதனால் அங்கு சிந்தனை மாற்றங்கள் ஏற்படத் தொடங்கின.

சுவாமி விவேகானந்தர் 1893 ஆம் வருடத்தில் அமெரிக்கா சென்ற போது,  அங்கு  உபநிடதங்கள் பற்றி மக்களிடையே பேசினார். அப்போதே அவர்களுக்கு உபநிடதங்கள் குறித்துக் கேட்பதற்கான ஒரு அடித்தளம் போடபட்டிருந்தது. அதற்குக் காரணம் எமர்சன், தோரோ மற்றும்  விட்மன் போன்ற  அமெரிக்க சிந்தனையாளர்கள் உபநிடதக்  கருத்துக்களையொட்டிய சிந்தனைகளை அதற்கு முன்னரே மக்களிடையே விதைத்திருந்தனர்.  

நமது நாட்டில் ஆங்கிலேயர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில் ஏற்பட்ட சீரழிவுகள் நமது பாரம்பரியக் கல்வி முறையை வெகுவாகப் பாதித்தன. பின்னர் சுதந்திரம்   பெற்ற பின்னரும் போதுமான அளவு தேசிய நோக்கில் மாற்றங்கள் நிகழவில்லை. அதனால் நமது பெரும் பொக்கிஷங்களான உபநிடதங்கள் குறித்துப் பாடத்திட்டத்தில் போதிக்கப்படுவதில்லை. எனவே அந்த ஞானச் செல்வங்களின் பலன்  கிடைக்காமல் நாம் இருந்து வருகிறோம்.

அந்த வகையில் பேரா.செ.ஞானபூபதி ஐயா அவர்கள் தொடர்ந்து எடுத்து வரும் முயற்சிகள் மிகவும் போற்றுதலுக்குரியவை. முக்கியமான தேர்ந்தெடுத்த உபநிடதங்களை அழகிய முறையில் தமிழாக்கம் செய்து நமக்கு அளித்து வருகிறார். இந்தப் புத்தகத்தில் பிரச்ன மற்றும் மாண்டூக்ய உபநிடதங்களை நமக்கு அளித்துள்ளார். 

உபநிடதங்களை எடுத்துச் சொல்ல அவர் கையாண்டு வரும் விதம் அற்புதமாக உள்ளது. முதலில் சமஸ்கிதத்தில் உள்ளவாறு பாடல்கள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. பின்னர் அவற்றை அப்படியே தமிழ் உச்சரிப்புடன் கொடுத்துள்ளார். தொடர்ந்து தமிழில் மொழி பெயர்த்துப் பாடல்கள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. அதன் பின்னர் எளிமையான தமிழில் அனைவரும் புரிந்து கொள்ளும் வண்ணம் உரைநடையில்  விளக்கம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

தொடர்ந்து பாடல்களில் உள்ள விசயங்களுக்குத் தேவைப்படும் விளக்கங்கள் வருகின்றன. மேலும்   தேவைப்படும் இடங்களில் சுவாமி  ஆசுதோஷானந்தர் அவர்களின் மொழி பெயர்ப்புகள், தமிழ் இலக்கியங்களிலிருந்து மிகப் பொருத்தமான வரிகள், , பகவத் கீதை, பிற உபநிடதங்கள் மற்றும் சுவாமி விவேகானந்தரின் மேற்கோள்கள் எனக் கொடுக்கப்பட்டு ஒரு முழுமையான முறையில் நூல் எழுதப்பட்டுள்ளது.

உபநிடதங்களின் மொழி பெயர்ப்பாகத் தமிழில் கொடுத்துள்ள பாடல்கள் மிகவும் கவித்தன்மை உடையதாகவும் அதே சமயம் எளிமையாகவும் அமைந்துள்ளன. அதனால் அந்த மொழிபெயர்ப்புகள்,  புத்தகத்தை மேலும்  படிக்கத் தூண்டும் வகையில் அமைந்துள்ளன.  உதாரணமாக மழையாகப் பிராணன் பொழிந்து,  அதனால் உணவு வகைகள் அனைவருக்கும் கிடைத்து உயிரனங்கள் மகிழ்ச்சியுடன் வாழும் என உபநிடத வரிகள் வருகின்றன. அதற்கான மொழி பெயர்ப்பு இப்படி வருகிறது.

மழையாகப் பிராணன் நீ பொழியும் போது

மகிழ்வுடனே உயிரினங்கள் நிலைத்திருக்கும்

பிழையாமல் உணவு வகை அனைவருக்கும்

பெருமளவில் மனமாரக் கிடைக்கும் அன்றே!

மிகவும் அருமை. எவ்வளவு எளிமையான தமிழில்  உபநிடதங்கள்!

இந்தப் புத்தகத்தின் மூலம் ஐயா அவர்கள் தமிழ் கூறும் நல்லுலகத்துக்குப் இரண்டு முக்கிய வகைகளில் பங்களித்துள்ளார்கள்.  முதலாவதாக உலகின் மிக உயர்ந்த உபநிடதக் கருத்துகளை தமிழ் மக்களிடையே கொண்டும் செல்லும் அரிய பணி. இது மகத்தானது; மிகவும் அவசியமானது. இதை விவரிக்க வார்த்தைகளே இல்லை. ஐயாவின் இந்தப் பணி தொடர வேண்டும். அதன் மூலம் அதிகம் புலமையில்லாத மக்களுக்கும் உபநிடதக் கருத்துக்கள் சென்றடைய வேண்டும்.

இரண்டாவதாக தமது புத்தகங்கள் மூலம் மொழி பெயர்ப்புத் துறையில் ஒரு தனிப் பாதையை ஐயா உருவாக்கி வருகிறார்கள். பிற மொழியில் உள்ள விசயங்களை  புத்தகம்  படிப்பவர்களுக்கு எந்த வித சிரமமும், சந்தேகமும் இல்லாமல் எளிய முறையில் தெளிவாகப் படைக்க முடியும் என்பதை   எடுத்துக் காட்டி வருகிறார்கள்.

ஐயாவின் ஆழ்ந்த புலமையும்,  தெளிந்த அறிவும், உயர்ந்த நோக்கும்,  அர்ப்பணிப்பு மனப்பான்மையும் புத்தகம் படிக்கும் போது தெரிய வருகிறது.  எல்லாம் வல்ல முருகப் பெருமான் அவருக்கு நீண்ட ஆயுளையும், வேண்டிய அனைத்து செல்வங்களையும் அளிக்க வேண்டும்.  உபநிடதம் குறித்த புத்தகங்கள் வெளி வருவதற்கு பக்தர் பேரவையின் மாநிலச் செயலாளர் எக்ஸ்லான் திரு. கே.இராமசாமி அண்ணா அவர்கள் பெரும்பங்காற்றி வருகிறார்கள். அவர்களின் சமுதாய மற்றும் கல்விப்பணிகள்  மென்மேலும் சிறப்பாக அமைய வேண்டும்.

இந்த சமயத்தில் சுவாமி விவேகானந்தர் உபநிடதங்களின் முக்கியத்துவம் குறித்துச் சொன்ன கருத்துக்கள் ஞாபகத்துக்கு வருகின்றன.  உபநிடதங்கள் வலிமையளிக்கும்  மிகப் பெரிய ஊற்று. மொத்த உலகத்துக்கும் புத்துயிர் அளிக்கக் கூடிய வலிமை அவற்றில் உள்ளது; அவற்றின் மூலம் உலக முழுவதையும் வலிமையாக்க முடியும்.  நலிவடைந்த நிலையிலும், கீழான நிலையிலும் இருக்கக் கூடிய எல்லா வித மக்களும் அவற்றின் வார்த்தைகளால் சொந்தக் கால்களில் நின்று சுதந்திரமாக உலவ முடியும். உடல், மனம் மற்றும் ஆன்மிக விடுதலைதான் உபநிடதங்களின் நோக்கம்.

இந்தப் புத்தகம் இரண்டு உபநிடதங்களில் கூறப்பட்டுள்ள நுட்பமான விசயங்களைத் தெளிவாக விளக்குகிறது. இதை அனைவரும் வாங்கிப் படித்துப் பயன் பெற வேண்டும் என உங்களைக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

உபநிடதங்களைத் தமிழர்களுக்குக் கொண்டு செல்லும் புனிதமான பணியில் ஈடுபட்டுள்ள அனைவருக்கும் எனது சிரம் தாழ்ந்த வணக்கங்கள்.

( புத்தக வெளியீடு -  திருக்கோவில் பக்தர் பேரவை, திருப்பூர், விளம்பி வருடம், சித்திரை 1, 2018)