மாணவர்கள் பெயரில் ஜனநாயக விரோத சக்திகளின் சூழ்ச்சி

 

நீட் தேர்வு வினாத்தாள் கசிவு என்று சொல்லி டெல்லி ஜந்தர் மந்தர் பகுதியில் தொடங்கி, பின்னர் தமிழகம் உள்ளிட்ட மாநிலங்களில் பரவிய போராட்டங்களின்  நோக்கம் மாணவர்களின் நலன்களைப் பற்றியதல்ல. போராட்டங்கள் முழுவதும் மாணவர்களால் நடத்தப்பட்டவையும் அல்ல. அவற்றில் பங்கேற்றவர்களில் முக்கால்வாசி பேருக்கு மேல் மாணவர்கள் அல்ல. அதிலும் நீட் தேர்வு மற்றும் மருத்துவக் கல்வி சம்பந்தப்பட்டவர்கள் இருந்தனரா என்பதே கேள்விக்குறி.    

அண்மையில் கரப்பான் பூச்சி கட்சி என்ற பெயரில் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கட்சியின் பெயரில் போராட்டங்கள் நடந்தன. அந்தக் கட்சியில் முக்கியமாக இருக்கும் மூன்று பேரில் இருவர் முன்பு ஆம் ஆத்மி கட்சியில் பணியாற்றவர்கள். முக்கிய புள்ளியான அப்ஜித் தீப்கே ஜூலை மத்தியில்தான் அமெரிக்காவிலிருந்து வந்து நேராக போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டுள்ளார். 

டெல்லிப் போராட்டத்தில் மாணவர்களை ஒருங்கிணைப்பதில் இடதுசாரி, தீவிர இடதுசாரி மற்றும் ஆம் ஆத்மி கட்சிகளின் மாணவர் அமைப்பினர்களைச் சேர்ந்தவர்கள் முக்கிய பங்காற்றியுள்ளனர். அவர்களுடன் காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட எதிர்க்கட்சிகளின் மாணவர் அமைப்பினரும் இருந்துள்ளனர்.

அவர்களுடன் இடது சாரி, ஆம் ஆத்மி, காங்கிரஸ், சமஜ்வாதி போன்ற  எதிர்க்கட்சிகள், மதவாத, பிரிவினைவாத அமைப்பினர் மற்றும் வெளி  நாட்டினர் எனப் பலரும் பங்கு பெற்றுள்ளனர். கலந்து கொண்டவர்களில் சுமார் இரண்டாயிரத்து எண்ணூறு பேருக்கு மேல் குற்றப்பின்னணி கொண்டவர்கள் எனச் சொல்லப்படுகிறது. அவர்களில் கொலையாளிகள், கற்பழிப்பு செய்தவர்கள் எனப் பல்வேறு குற்றங்களில் ஈடுபட்டவர்களை டெல்லி காவல்துறை பட்டியலிட்டுள்ளது.  

அந்தப் போராட்டத்தை உண்மையென நம்பி அதில் கலந்து கொள்ளப் பிற மாநிலங்களிலிருந்து டெல்லி சென்ற சிலர் அங்கு நேரில் போய் பார்த்த பின்னர் ஏமாற்றமடைந்து ஊருக்கே திரும்பினர். அதில் ராஜஸ்தான் மாநிலத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் அங்கு நடப்பது மாணவர்களுக்கான போராட்டமல்ல; அரசியல் சூழ்ச்சி;  எனவே மாணவர்கள் அதில் கலந்து கொள்ள வேண்டாம் என்று வேண்டுகோளே விடுத்திருந்தார். 

டெல்லிப் போராட்டம் ஜூன் மாதம் தொடங்கியது. ஆரம்பத்தில் சிலர் மட்டுமே கலந்து கொண்டிருந்த நிலை மாறி, பாராளுமன்றம் தொடங்கிய நாளான ஜூலை 20 முதல் வேகம் பிடித்து, ஒரு வார காலம் ஆயிரக் கணக்கான பேர் அதில் கலந்து கொண்டனர். அவர்களுக்கான உணவு வெளிநாடுகளிலிருந்து கொடுக்கப்பட்ட ஆர்டர்கள் மூலம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

போராட்டக்காரர்களின் கோரிக்கைகள் நீட் தேர்வு சம்பந்தப்பட்டவை தானா ? அப்படி அவர்கள் சொல்லியிருந்தாலும், அங்கு கலந்து கொண்ட பெரும்பான்மையினர் போட்ட கோஷங்களும், வைத்த கோரிக்கைகளும், நீட் தேர்வுக்கும், மருத்துவக் கல்விக்கும் எந்த வித சம்பந்தமும் இல்லாதவையாக இருந்தன. அவர்களின் கைகளில் வைத்திருந்த பதாதைகளில் ஜம்மு- காஷ்மீர் சம்பந்தப்பட்ட சட்டப்பிரிவு 370 மீண்டும் கொண்டு வரப்பட வேண்டும்; இந்திய இராணுவம் ஒழிக; இந்துத்துவம் ஒழிக்கப்பட வேண்டும்; வங்காள தேசத்தில் நடந்தது போன்ற மாணவர் புரட்சி மூலம் இங்கும் ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட வேண்டும் என வெவ்வேறு விசயங்கள் இருந்தன.

2020 ஆம் ஆண்டு டெல்லியில் நடைபெற்ற கலவரங்களைத் தூண்டியதற்காகச் சட்ட விரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டத்தில் கைது செய்யப்பட்டுச் சிறையில் இருக்கும் ஷர்ஜில் இமாம் விடுதலை செய்யப்பட வேண்டும் என்ற நோக்கில் அங்கு ஒரு முன்னாள் காங்கிரஸ் தலைவர் பேசினார். பகவான் ராமரை இகழ்ந்தும், பிரதமர் மோடியைக் கொல்ல வேண்டும் எனவும், காலம் சென்ற அவரது தாயைப் பற்றிக் கேவலமாகவும் பேசப்பட்டது. உள்துறை அமைச்சர் பதவி விலக வேண்டும் எனக் கோரப்பட்டது. அநாகரிகமான ஆபாசச் செயல்கள் அனைவரின் கண்முன்னாலும் நடந்தேறின. சிலர் வாள்களை வைத்துக் கொண்டு அதில் கலந்து கொண்டனர்.

ஒரு சமயம் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டவர்கள் அதிக பாதுகாப்பு மிக்க பாராளுமன்ற வளாகத்தின் எல்லைகளை மீறிக் கும்பலாக உள்ளே நுழைய முயற்சித்தனர். அப்போது அவர்களைத் தடுக்க முயன்ற நூற்றுக்கு மேற்பட்ட காவல் துறையினர் தாக்கப்பட்டனர். கர்ப்பமாக இருந்த ஒரு பெண் காவல் அதிகாரியின் வயிற்றில் பலமான தாக்குதல் ஏற்பட்டது.. பெண் பத்திரிக்கையாளர்  அநாகரிகமாக நடத்தப்பட்டார். பொதுச் சொத்துக்கள் சேதப்படுத்தப்பட்டன. தனியார் வாகனங்கள் அடித்து நொறுக்கப்பட்டன.

இவையெல்லாம் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது காங்கிரஸ், திமுக, ஆம் ஆத்மி, சமஜ்வாதி உள்ளிட்ட பல எதிர்க்கட்சிகள் போராட்டத்துக்கு ஆதரவளித்தன. பாராளுமன்ற கூட்டத் தொடர்  ஆரம்பித்த நாள் முதல் அவற்றின் உறுப்பினர்கள் அவைக்கு முன்னர் கூடி தொடர்ந்து ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தினர். மத்திய அரசு நீட் தேர்வுக் கசிவு குறித்து பாராளுமன்றத்தில் விவாதிக்க அழைத்தும், கூட்டத் தொடரின் முதல் வாரம் முழுவதும் அவைகளை நடத்த எதிர்க்கட்சிகள் அனுமதிக்கவில்லை. காங்கிரஸ் கட்சியினர் போராட்டம் நடந்த ஜந்தர் மந்தர் பகுதிக்குச் செல்லாமல், ராகுல் காந்தி தலைமையில் பிரதமர் வீட்டுக்கு முன்பு ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தினர்.

லடாக் பகுதியைச் சேர்ந்த சோனம் வாங்சுக் மாணவர்களின் கோரிக்கைளுக்கு ஆதரவு தெரிவித்து உண்ணாவிரதம் மேற்கொண்டார். பின்னர் 26 நாட்கள் கழித்து மத்திய அமைச்சர்கள் முன்னிலையில் உண்ணாவிரதத்தை முடித்துக் கொண்டார். அப்போது போராட்டத்தில் வன்முறை பரவியது குறித்துக் கவலை தெரிவித்தார். அவரது மனைவி கீதாஞ்சலி ராகுல் காந்தி நேர்மையற்றவராகச் செயல்படுவதாக குற்றம் சாட்டினார். 

2026 ஆம் வருடத்துக்கான நீட் தேர்வு மே மாதம் நடைபெற்று, சில நாட்களிலேயே  வினாத்தாள் கசிந்த விசயம் தெரிய வந்தது. உடனே மத்திய அரசு தலையிட்டு குற்றவாளிகளைக் கைது செய்தது, அதில் சம்பந்தப்பட்ட பதிமூன்று பேர் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் இருந்து வருகின்றனர். அவர்கள் மேலான வழக்கு விசாரணை வேகமாக நடைபெற்று வருகிறது. தொடர்ந்து ஜூன் மாதம் மறு தேர்வு நடத்தப்பட்டு, ஜூலையில் முடிவுகளும் அறிவிக்கப்பட்டு விட்டன. தற்போது மாணவர்கள் படிப்பில் சேர்வதற்குத் தயாராகி வருகின்றனர்.

ஜூலை 27 அன்று போராட்டக்காரர்களின் கோரிக்கையை ஏற்று, சமூக விரோதிகள் போராட்டக் களத்தில் பரவுவதைத் தடுக்க கல்வி அமைச்சர் தர்மேந்திர பிரதான் பதவியை விட்டு விலகினார். தேர்வு முறைகளைகளைச் சீரமைக்க மத்திய அரசு தொழில்நுட்ப நிபுணர் நந்தன் நிலங்கனி தலைமையில் உயர் மட்டக் குழுவை அமைத்துள்ளது. அக்குழு தேர்வுகளின் போது உண்டாகும் கசிவுகளைத் தடுக்கவும், தொழில் நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி தேர்வுகளை நடத்தவும் ஆலோசனைகள் வழங்கும். அதனடிப்படையில் தேவையான மாற்றங்கள் கொண்டு வரப்படும்.

மேலும் மோடி அரசு எதிர்க்கட்சிகளின் பல்வேறு குழப்பங்ளையும் மீறி பொதுத் தேர்வு முறைகேடுகள் தடுப்புச் சட்டத் திருத்த மசோதாவை மக்களவையில் நிறைவேற்றியுள்ளது. அது சட்டமானதும் தவறு செய்பவர்களுக்கு அதிக பட்சமாக பத்து வருட சிறைத் தண்டனையும், பத்து கோடி ரூபாய் வரை அபராதமும் விதிக்கப்படும். மேலும் சிறப்பு விரைவு நீதி மன்றங்கள் மூலம் வேகமாக வழக்குகள் முடிக்கப்படும். அதனால் தவறிழைப்பது தடுக்கப்படும்.

மே மாதம் நடந்த தேர்வில் தவறுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, ஜூன் மாதமே மறு தேர்வும் நடத்தப்பட்ட பின்னர், புதிதாக ஆரம்பிக்கப்பட்ட கரப்பான் பூச்சி கட்சியினர் போராட்டத்தை நடத்தக் காரணம் என்ன? அவர்களுக்கு ஆதரவும், பின்புலமும் யார் என்பதைப் பார்க்கும் போது அதிர்ச்சியளிக்கும் செய்திகள் தெரிய வருகின்றன.

டெல்லியில் ஆரம்பித்த போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து வேறு மாநிலங்களிலும் சிறிய அளவில் ஆர்ப்பாட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்பட்டன. அங்கெல்லாம் கரப்பான் பூச்சி கட்சி இல்லை. ஆனால் அவற்றை இடதுசாரிகள் உள்ளிட்ட இயக்கங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் வழி நடத்தியுள்ளனர். தமிழகத்தில்  சென்னையிலுள்ள இந்திய கம்யூனிஸ்டு கட்சியின் தலைமை அலுவலகத்தில் கரப்பான் பூச்சி கட்சி என்று ஒரு பேனரை மட்டும் தொங்க விட்டு  ஆர்ப்பாட்டம் நடைபெற்றது. அதில் எதிர்க்கட்சி பிரதிநிகள் மற்றும் வழக்கமான மோடி எதிர்ப்பு திரைத்துறை செயல்பாட்டாளர்கள் கலந்து கொண்டுள்ளனர்.

எனவே இந்தப் போராட்டத்தின் நோக்கம் தான் என்ன ? இந்தியா பிரதமர் மோடியின் தலைமையில் உலக அளவில் வேகமாக முன்னேறிச் சென்று வருகிறது. வெவ்வேறு துறைகளிலும் புதிய உச்சங்களைத் தொட்டு வேகமாக வளர்ந்து வருகிறது. தீவிரவாத, பிரிவினைவாத, தேச விரோத மற்றும் மதவாத சக்திகளைக் கட்டுப்படுத்தி கடிவாளம் போடும் நடவடிக்கைகள் வேகமாகச் செயல்படுத்தப்பட்டு வெற்றியடைந்து வருகின்றன. ஆகையால் அமெரிக்கா, சீனா, பாகிஸ்தான் உள்ளிட்ட பல நாடுகள் இந்தியாவின் முன்னேற்றத்தை விரும்பவில்லை. 

எனவே அதைச் சீர்குலைக்க வேண்டும். ஆகையால் நியாயமான முறையில் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மோடி அரசு செயல்படாமல் தடுக்க வேண்டும். இந்தக் கூட்டத் தொடரில் அரசு கொண்டுவரத் திட்டமிட்டுள்ள மசோதாக்களைச் சட்டமாக்கி விடக் கூடாது. அரசு மீதுள்ள நம்பகத்தன்மையைக் குறைத்து, மக்களின் நம்பிக்கையை இழக்கச் செய்ய வேண்டும் என்பவை தான் போராட்டத்தின் நோக்கம். அதனால் தான் அமெரிக்காவும், அவர்களை எதிர்க்கும் இடதுசாரிகளும் ஒன்று சேர்ந்துள்ளனர்.

அதனால்தான் போராட்டத்தின் பல இடங்களிலும் நீட் எதிர்ப்பை விட மோடி எதிர்ப்பே பிரதானமாக இருந்துள்ளது. இது ஏதோ மோடி என்கின்ற தனி நபர் மேல் இருக்கும் எதிர்ப்பல்ல. நமது தேசத்தின் ஜனநாயகத்தின் மேல் நிலவும் எதிர்ப்பு. அதனால் தான் போராட்டவாதிகளிடம் நெருக்கமாகவுள்ள யோகேந்திர யாதவ் இனிமேல் இந்தியாவின் எதிர்காலம் தெருக்களில் தான் முடிவு செய்யப்படும் எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

எனவேதான் பாராளுமன்றத்தின் ஒவ்வொரு கூட்டத் தொடரின் போதும் ஒரு பிரச்னையை எடுத்துப் பெரிதாக்கி பின்னர் தொடரை நடத்த விடாமல் முடக்குவது என்பது நடைபெற்று வருகிறது. இந்த விசயத்தில் காங்கிரஸ், சமஜ்வாதி, திமுக  போன்ற குடும்பக் கட்சிகள், மற்றும் இடதுசாரிகள் ஆகியோர் இணைந்து செயல்படுகின்றனர். அண்மையில் நடந்த சட்டமன்றத் தேர்தல் முடிவுகளுக்குப் பின் அவை ஒருங்கிணைந்து செயல்பட வாய்ப்பில்லை..

எனவே புதியதாகச் சில இளைஞர்கள் உருவாக்கிய அமைப்பே இல்லாத கரப்பான் பூச்சி கட்சியின் பின்னால் தங்களின் குறுகிய காலப் பலன்களுக்காக ஒளிந்து கொண்டு எதிர்ப்பைக் காட்டுகின்றனர். அந்த இளைஞர்களை யார் வேண்டுமானாலும் இயக்க முடியும். அது நாட்டுக்குப் பேராபத்து. பிரச்னைகளைப் பேசச் சட்டமன்றங்களும், பாராளுமன்றமும் உள்ளன. அவற்றின் மூலம் தீர்வு காண்பதே சரியான வழிமுறை.  அப்போதுதான் உலகின் பெரிய ஜனநாயகமாக விளங்கும் நமது நாட்டைக் காப்பாற்ற முடியும்.

 

சியாம பிரசாத் முகர்ஜி என்னும் மகத்தான தேசபக்தர்

 இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற பின்னரும் தொடர்ந்து பல ஆண்டு காலமாக நமது வரலாறும் நிகழ்வுகளும் மேற்கத்திய மற்றும் இடதுசாரி நோக்கிலேயே பதிவு செய்யப்பட்டு வந்துள்ளன. அதனால்   நமது தேசத்தின் அசாத்தியமான ஆளுமைகளும் அவர்களின் பெரும் சாதனைகளும் கூட நம்மிடமிருந்து மறைக்கப்பட்டு வந்துள்ளன. அப்படி மறைக்கப்பட்ட ஒரு மாபெரும் ஆளுமைதான் டாக்டர் சியாம பிரசாத் முகர்ஜி அவர்கள்.

1901 ஆம் வருடம் ஜூன் மாதம் 23 ஆம் தேதி வங்காளப் பகுதியில் பிறந்த அவர், இங்கிலாந்து சென்று சட்டத்துறையில் பட்டம் பெற்றுத் திரும்பி வந்து வழக்கறிஞராகப் பணியைத் தொடங்கினார். தனது இருபத்தெட்டாவது வயதில் கல்கத்தா பட்டதாரிகள் தொகுதியில் சட்ட மேலவை உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். முப்பத்து மூன்றாவது வயதிலேயே கல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.   

இரண்டு முறை அந்தப் பொறுப்பு வகித்த அவர், உயர் கல்வித் துறையில் ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலத்திலேயே முக்கியமான மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்தார். நோபல் பரிசு பெற்ற கவிஞர் ரவீந்தரநாத் தாகூரை அழைத்து பல்கலைக்கழகத்தில் முதன் முதலாக தாய்மொழியான வங்க மொழியில் பட்டமளிப்பு விழா உரை நிகழ்த்த வைத்தார். தேசத்தின் பண்டைய வரலாறு, பண்பாடு குறித்த பாடங்களை மாணவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். உண்மையான வரலாற்றை மாணவர்கள் ஆய்ந்து அறிந்து கொள்ளும் நோக்கில் அகழ்வாராய்ச்சித் துறையைக் கொண்டு வந்தார்.  

1930 களில் ஆங்கிலேய அரசு கொண்டு வந்த சட்டத்தின் விளைவாக வங்காளத்தில் முஸ்லீம் லீக் அரசு பதவிக்கு வந்தது. அப்போது தகுதி வாய்ந்தவர்களாக இருந்தும் அரசுத் துறைகளில் இந்துக்களுக்கு வாய்ப்புக்கள் மறுக்கப்பட்டன. பல  வகைகளிலும் பெரும்பான்மை மக்கள் துன்புறுத்தப்பட்டனர். அப்போது அங்கிருந்த  முக்கியஸ்தர்கள்  டாக்டர் முகர்ஜியை அரசியலுக்கு வருமாறு அழைத்தனர்.

அவர் ஆரம்பத்தில் இந்து மகாசபையில் இணைந்து பணியாற்றினார். அதை காந்திஜி வரவேற்று, மதன்மோகன் மாளவியாவுக்கு அப்புறம் இந்துக்களுக்குத் தலைமை தாங்கி நடத்த முகர்ஜி வந்திருப்பது நல்லது எனக் கூறினார். பின்னர் அவர் அகில இந்திய இந்து மகாசபைத் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு நாடு முழுவதும் பிரயாணம் செய்தார். பின்னர் வங்காளத்தில் கூட்டணி ஆட்சி ஏற்பட்டபோது நிதி அமைச்சராகப் பணியாற்றி சமூக நல்லிணக்கத்துக்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்கினார்.

1940 களில் பல வங்காளப் பகுதிகளில் இந்துக்களுக்கு எதிராக வன்முறைகள் நடந்த போது பிற அரசியல் கட்சித் தலைவர்கள் எல்லாம் அங்கு செல்லத் தயங்கினர். முகர்ஜி அங்கெல்லாம் முதல் ஆளாகச் சென்று உண்மைகளை வெளிக்கொணர்ந்தார். 1946 ஆகஸ்டு மாதம் முஸ்லீம் லீக் கட்சி நேரடி நடவடிக்கை நாள் என அனுசரித்தது. அப்போது  கல்கத்தா பகுதிகளில் இந்துக்கள் குறி வைத்து தாக்கப்பட்டனர். ஆயிரத்துக்கு மேற்பட்டவர்கள்  கொல்லப்பட்டனர். நூற்றுக் கணக்கான குடும்பங்கள் வீடுகளை இழந்தன. பெண்கள் மானபங்கப்படுத்தப்பட்டனர். அங்கு முகர்ஜி பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்காகப் போராடினார்.

பின்னர் 1946ல் இந்திய அரசியல் நிர்ணய சபை உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு பணியாற்றினார். 1947ல் சுதந்திரத்துக்குப் பின்னர் அமைந்த மந்திரி சபையில் இந்தியாவின் முதல் தொழில் துறை அமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றார். அவர் காலத்தில் தான் 1948 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவின் முதல் தொழில் கொள்கை வெளியிடப்பட்டது. சித்தரஞ்சன் தொழிற்சாலை உள்ளிட்ட பல பெரிய திட்டங்கள் கொண்டு வரப்பட்டன. தொழில்களுக்கு நிதி உதவி செய்யும் நோக்கில் இந்திய நிதி அமைப்பு துவங்கப்பட்டது. 

அந்தக் காலகட்டங்களில் பாகிஸ்தானில் இந்துக்களுக்கு இழைக்கப்படும் கொடுமைகளைத் தடுத்து நிறுத்தப் போதிய நடவடிக்கைகளை எடுக்குமாறு பிரதமர் நேருவுக்கு அவர் பலமுறை வேண்டுகோள் விடுத்தார். நேரு பாகிஸ்தான் பிரதமர் லியாகத் அலி கானுடன் ஒரு ஒப்பந்தம் மட்டுமே போட்டார். அது  போதுமானதல்ல என எதிர்ப்புத் தெரிவித்து அமைச்சரவையிலிருந்து பதவி விலகினார்.

காங்கிரஸ் கட்சியால் நாட்டு மக்களின் நலன்களைப் பாதுகாக்க முடியாது என அவர் உறுதியாக நம்பினார். நேருவின் போலி மதச்சார்பின்மை, வெளியுறவுக் கொள்கைகள் மூலம் நாட்டைச் சரியாக வ்ழி நடத்த முடியாது எனக் கருதினார்.  அதனால் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு மாற்றாக, நமது நாட்டின் பண்பாட்டு அடிப்படையில் அமைந்த ஒரு தேசிய கட்சி தேவை எனக் கருதி, 1951 ஆம் வருடம் பாரதிய ஜன சங்க கட்சியைத் துவக்கினார்.

சுதந்திரத்துக்குப் பின்னர் 1952 ல் நடைபெற்ற முதல் பொதுத் தேர்தலில் பாரதிய ஜன சங்க கட்சி சார்பில் டாக்டர் முகர்ஜி உள்ளிட்ட மூன்று பேர் வெற்றி பெற்றனர். அப்போது பாராளுமன்றத்தில் பிற சிறிய கட்சிகளைச் சேர்த்துக் கொண்டு நேருவின் தவறான கொள்கைகளைக் கடுமையாக எதிர்த்தார்.  

முன்னதாக பிரதமர் நேரு ஜம்மு – காஷ்மீர் மாநிலத்துக்கு 370 மற்றும் 35 ஏ பிரிவுகள் மூலம் சிறப்பு அங்கீகாரம் கொடுக்க முடிவு செய்த போது டாக்டர் முகர்ஜி மற்றும் டாக்டர் அம்பேத்கர் உள்ளிட்டோர் தீவிரமாஎதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். ஆனால் நேரு அவர்களின் கருத்துக்களை எல்லாம் புறந்தள்ளி அவற்றைச் சட்டமாக்கினார். ஒரே நாட்டில் எப்படி இரண்டு கொடிகள், இரண்டு வித சட்டங்கள், இரண்டு பிரதமர்கள் இருக்க முடியும் என முகர்ஜி கேள்வி எழுப்பினார்.

மேலும் அந்த மாநிலத்துக்குள் நுழைவதற்கு மற்ற மாநில மக்கள் அனுமதிச் சீட்டு வாங்க வேண்டும் என நடைமுறை வந்தது. எனவே அவற்றுக்கெல்லாம் எதிர்ப்புத் தெரிவித்து 1953 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் அனுமதிச் சீட்டுப் பெறாமல் அவர் ஜம்மு- காஷ்மீர் மாநிலத்துக்குள் சென்றார். அங்கு கைது செய்யப்பட்டு வீட்டுக் காவல் சிறையில் வைக்கப்பட்டார். முறையான சிகிச்சைகளின்றி, சில வாரங்களில் உடல்நிலை மோசமாகி ஜூன் 23 ஆம் தேதி காலமானார்.

முகர்ஜியின் தாயார் உள்ளிட்ட பல முக்கிய தலைவர்கள் அவரது மரணம் குறித்து உரிய விசாரணை செய்ய வேண்டும் எனப் பிரதமருக்கு வேண்டுகோள் விடுத்தனர். ஆனால் நேரு அதற்குச் செவி சாய்க்கவில்லை.

ஐம்பத்து இரண்டு வருடங்கள் கூட நிரம்பும் முன்னரே உயிரிழந்த டாக்டர் முகர்ஜியின் வாழ்க்கை பன்முகச் சாதனைகள் நிறைந்தது. சட்டம், கல்வி, பொது வாழ்க்கை, அரசியல் என வெவ்வேறு துறைகளிலும் அவர் தனது அடையாளங்களைப் பதித்துள்ளார். ஆனால் அவை எல்லாவற்றிலும் ஒரு அளப்பரிய தேசபக்தராக அவர் ஆற்றிய மூன்று முக்கிய பணிகள் என்றும் நிலைத்து நிற்பவை.

முதலாவது ஜம்மு – காஷ்மீர் மாநிலம் நமது தேசத்துடன் முழுமையாக ஒருங்கிணைய அவர் தொடங்கி வைத்த  நடவடிக்கைகள். நேரு அரசு அந்த ஒரு மாநிலத்தை மட்டும் மிக வித்தியாசமானதாகப் பாவித்து அதற்கு சிறப்புச் சலுகைகளை வழங்கியது. அது பிரிவினைக்கு வழி வகுக்கும் என உணர்ந்து  ஆட்சியாளர்களை எதிர்த்து போராட்டத்தில் இறங்கினார்.

அதன் விளைவாக தன்னுடைய உயிரையே காணிக்கையாக்கினார். அப்போது அவர் தொடங்கி வைத்த முயற்சி, 2019 ஆவது வருடம் பிரதமர் மோடி தலைமையிலான மத்திய அரசு சம்பந்தப்பட்ட பிரிவுகளை நீக்கியதன் மூலம் முழுமையடைந்தது. அதன் மூலம் டாக்டர் முகர்ஜி மட்டுமன்றி, சர்தார் பட்டேல், அண்ணல் அம்பேத்கர் உள்ளிட்ட பலரின் கனவுகளும் நனவாகின. இப்போது  ஜம்மு- காஷ்மீரில் தீவிரவாதம் குறைந்து, வளர்ச்சி அதிகரித்து மக்கள் அமைதியாக வாழத் துவங்கி விட்டனர்.

இரண்டாவதாக அவரது முக்கிய பங்களிப்பு இன்றைய மேற்கு வங்க மாநிலம் பற்றியது. 1940 களில் பிரிவினையின் போது, முஸ்லீம் லீக் கட்சி மேற்கு வங்காளப் பகுதியையும் பாகிஸ்தானுடன் ( தற்போதைய வங்காள தேசம்) இணைக்க முயற்சிகளை மேற்கொண்டது. அந்தப் பகுதி இந்தியாவுடன் தான் இருக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையுடன் முகர்ஜி மக்களைத் திரட்டிப் போராடினார். ஏனெனில் தற்போதைய வங்காள தேச நாடு உள்ளிட்ட அந்தப் பகுதிகளில் ஏற்கெனவே இந்துக்கள் பெரும் துன்பங்களை எதிர்கொண்டு சிரமங்களுடன் வாழ்ந்து வந்தனர். எனவே மேற்கு வங்கப் பகுதியும் இணைக்கப்பட்டால் இந்துக்கள் அங்கு அமைதியாக வாழ முடியாது என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார்.

அவர் எடுத்த நடவடிக்கைகளால் தான் கல்கத்தா உள்ளிட்ட மேற்கு வங்காளம் இன்று நம்முடன் உள்ளது. இல்லையெனில் பகவான் ராமகிருஷ்ணர், சுவாமி விவேகானந்தர் உள்ளிட்ட பல மாமனிதர்கள் தோன்றி வளர்ந்த அந்தப் பகுதி நம்மை விட்டுப் போயிருக்கும்.

முகர்ஜியின் மூன்றாவது முக்கிய பங்களிப்பு அவர் பாரதிய ஜனசங்கத்தை நிறுவியது. நேருவின் போக்கும் காங்கிரஸ் கட்சியின் அணுகுமுறையும் நாட்டுக்குப் பொருந்தாது என்பதை அப்போதே  உணர்ந்தார். அது நாட்டின் எதிர்காலத்துக்கு நல்லதல்ல எனத் தீர்மானித்தார். எனவே அதற்கு மாற்றாக நமது தேசியக் கூறுகளின் அடிப்படையிலமைந்த கட்சி அவசியம் எனத் தீர்மானித்து  தேசபக்தர்களுடன் ஆலோசித்து பாரதிய ஜன சங்கத்தைத் துவக்கினார்.

1952 ஆம் வருடம் நடந்த முதல் பொதுத் தேர்தலிலேயே பாரதிய ஜனசங்கம் சார்பில் முகர்ஜி உட்பட மூன்று பேர் வெற்றி பெற்று பாராளுமன்றம் சென்றனர். அப்போது முதல் கட்சியின் அகில பாரத பொதுச்செயலாளராக இருந்த தீனதயாள் உபாத்யாய அவர்களின் அமைப்பு பணி மற்றும் திறமை வாய்ந்த பொறுப்பாளர்களின் அர்ப்பணிப்பு ஆகியவற்றால் 1967 ஆம் வருடம் நடந்த சட்டமன்றத் தேர்தலிலேயே மாநிலங்களில் ஜன சங்க கூட்டணி ஆட்சியைப் பிடித்தது. 

இந்திரா காந்தியின் அடக்குமுறைகளை எதிர்த்து உருவாக்கப்பட்ட ஜனதா கட்சியில் ஜனசங்கம் முக்கிய பங்கு வகித்தது. 1977ல் பொதுத் தேர்தலில் ஜனதா கட்சி பாராளுமன்றத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று மத்தியில் சிறப்பாக ஆட்சி நடத்தியது. பின்னர் 1980 ஆம் வருடம் ஜனசங்கம் பாரதிய ஜனதா கட்சியாக மாற்றம் பெற்றது. அதன்பின் கட்சி தொடர்ந்து வளர்ச்சி பெற்று பல மாநிலங்களில் தனியாக ஆட்சியைப் பிடித்தது. 1996 ஆம் வருடம் தொடங்கி 2004 வரை மத்தியில் வாஜ்பாய் அவர்கள் தலைமையில் மூன்று முறை பாஜக கூட்டணி ஆட்சியில் அமர்ந்தது.

2014 ஆம் வருடம் முதன் முதலாக பாஜக தனிப் பெரும்பான்மையுடன் வெற்றி பெற்றது. நரேந்திர மோடி அவர்கள் பிரதமராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். தொடர்ந்து மூன்றாவது முறையாகப் பிரதமராகி கடந்த பன்னிரெண்டு வருடங்களுக்கு மேலாக மோடி தலைமையிலான அரசு ஆட்சி செய்து வருகிறது. நாடு பல்வேறு துறைகளிலும் வேகமாக முன்னேறி, உலக அளவில் தனது முத்திரைகளைப் பதித்து வருகிறது.

முகர்ஜி அவர்கள் விரும்பியபடி தேச நலன், கலாசாரம், பாதுகாப்பு, அனைவருக்குமான வளர்ச்சி ஆகிய கொள்கைகளை மையமாகக் கொண்டு வளர்ந்து இன்று உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயக கட்சியாக பாரதிய ஜனதா உருவெடுத்துள்ளது. நாட்டிலுள்ள இருபத்தி இரண்டு மாநிலங்களில் தனியாகவும், கூட்டணியாகவும் ஆட்சி செய்து வருகின்றது. அதனால் நாடு முழுவதும் கலாசார மறுமலர்ச்சியும், அனைவரின் வாழ்விலும் முன்னேற்றமும், தேச நோக்கும் ஏற்பட்டு வருகின்றன. அதனால் வளர்ச்சியடைந்த பாரதம் என்னும் இலக்கை நோக்கி நாடு சென்று கொண்டுள்ளது.  

அதற்கெல்லாம் டாக்டர் முகர்ஜி போட்ட அடித்தளங்கள்  காரணமாக அமைந்துள்ளன. அவர் தன்னுடைய வாழ்க்கையையே தேசத்துக்காக ஆகுதியாக்கிக் கொண்ட ஒரு மாமனிதர். வரலாற்றில் நிலைத்து நிற்கும் ஒரு மகத்தான தேச பக்தர்.

( தினமலர், ஜூலை 2026 )

சனாதனமே கல்வி கொடுத்து நாட்டை உயர்த்தி வைத்தது

 

சனாதன தர்மம் என்னவென்று சரியாகப் புரிந்து கொள்ளாமலேயே, தங்களின் குறுகிய நோக்கங்களுக்காக அதைத் திரித்துப் பேசுவது என்பது தமிழகத்தில் வாடிக்கையாகி விட்டது. அதிலும் சமுதாயத்தில் நிலவி வரும் பிரச்சினைகள் மற்றும் குறைபாடுகளுக்குக் காரணமே சனாதன தர்மம் அல்லது இந்து மதம் எனச் சொல்வது அதிகரித்து வருகிறது. முன்னர் மாணவர்கள் பங்கு பெற்ற நிகழ்ச்சியில் நடிகரும் பாராளுமன்ற உறுப்பினருமான கமலஹாசன் சனாதனச் சங்கிலிகளை, சர்வாதிகாரச் சங்கிலிகளை நொறுக்கித் தள்ளக்கூடிய ஒரே ஆயுதம் கல்விதான்     எனப் பேசினார்.

இந்தியாவுக்கு கல்வியைக் கொண்டு வந்ததே ஆங்கிலேயர்கள் தான் – அதிலும் கிறிஸ்துவர்கள் தான்-  என தமிழக சபாநாயகர் உள்ளிட்டோர் பேசி வருகின்றனர். பல காலமாகவே நமது பண்டைய வாழ்க்கை முறையை இழிவு படுத்தும் நோக்கில் ஆதாரமின்றி பொது வெளியில் பேச்சுக்கள் வெளி வந்து கொண்டுள்ளன. ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் பாரம்பரியம் கொண்ட நமது   பண்பாட்டில் அவ்வப்போது தவறுகள் ஏற்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் அவை நமது தர்மத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவையல்ல. மேலும் தவறுகளைச் சரி செய்யும் நடவடிக்கைகளும் உள்ளிருந்தே மேற்கொள்ளப்பட்டு வந்துள்ளன. 

அவர்கள் கூற்றுப்படி ஆங்கிலேயர் இங்கு வரும் வரை நம் நாட்டில் கல்வி என்பது இல்லை. அப்படியே ஏதாவது கொஞ்சம் இருந்திருந்தாலும், அது ஒரு உயர் ஜாதியினருக்கு மட்டுமே உரித்தானதாக இருந்து வந்துள்ளது. அதே சமயம் இங்கிலாந்தில் அப்போதே கல்வி முறை உயர்வாக இருந்து அவர்கள் அறிவியல் உள்ளிட்ட பல துறைகளிலும் சிறந்து விளங்கி வந்தனர் என்பதும் கருத்தாகிறது. எனவே ஆங்கிலேயர்கள் வந்த பின்னரே கல்வி அனைவருக்கும் கிடைத்தது என்பதைத் திராவிடவாதிகள் தொடர்ந்து சொல்லி வருகின்றனர். அதனால் படித்தவர்கள் கூட அதை நம்பி வருகின்றனர்.

ஆனால் உண்மை என்ன? முதலில் பண்டைய காலத்துடன் தொடர்பான முக்கிய  விபரங்களைப் பார்ப்போம். நமது தேசத்தின் தொன்மையான படைப்பாக வேதங்கள் உள்ளன. அவற்றின் தொடக்கம் 3500 வருடங்களுக்கு முந்தையதாக இருக்கும் என கணிக்கப்படுகிறது. தொடர்ந்து வந்த காலங்களில் ராமாயணம், மகாபாரதம் உள்ளிட்ட பல இலக்கியங்கள் இயற்றப்பட்டுள்ளன. அவை இன்று உலகில் மிகவும் மதிக்கத்தக்க படைப்புகளாக அங்கீகரிக்கப்படுகின்றன.

சுமார் 2700 வருடங்களுக்கு முன்னரே இங்கு தட்சசீலாவில் உலகின் முதல் பல்கலைக்கழகம் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளது. அதற்கு பல நாடுகளிலிமிருந்து வந்து படித்துச் சென்றுள்ளனர். தொடர்ந்து வந்த நூற்றாண்டுகளில் நாட்டின் பல பகுதிகளிலும் பல்கலைக்கழகங்கள் அமைக்கப்பட்டு செயல்பட்டு வந்துள்ளன. உலகின் முதல் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார புத்தகமான அர்த்த சாஸ்திரம் 2300 வருடங்களுக்கு முன்பே எழுதப்பட்டுள்ளது. 2600 வருடங்களுக்கு முன்பே எழுதப்பட்ட சுஸ்சுருத சம்ஹிதம் உலகில் முதல் அறுவை சிகிச்சை புத்தகமாக மதிக்கப்படுகிறது.

தமிழில் திருக்குறள் சுமார் 2100 வருங்களுக்கு முன்னரே இயற்றப்பட்டுள்ளது. சங்க காலத்தில் இங்கிருந்து பல்வேறு உயர்தரமான படைப்புக்கள் வெளி வந்துள்ளன. வேதங்களுக்குப் பல பெண் படைப்பாளிகள் பங்களித்துள்ளனர். சங்க காலத்தில் இருபதுக்கு மேற்பட்ட பெண் புலவர்கள் படைப்புகளை நல்கியுள்ளனர். அவையெல்லாம் தரமான கல்வியும், நிபுணத்துவமும் இல்லாமல் சாத்தியமாகி இருக்குமா?

இனி ஆங்கிலேயர் இங்கு நுழைந்த பின்னர் 1835 ஆம் வருடத்தில் மெக்காலே கல்வி முறையைத் திணிக்கும் முன்பு நமது நாட்டிலும், தமிழ் நிலத்திலும் பாரம்பரியமாக இருந்து வந்த கல்வி முறை பற்றிப் பார்க்கலாம். அது பற்றிய விபரங்கள் ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்களே நாட்டின் பல மாவட்டங்களிலும் அதிகாரப்பூர்வமாக கணக்கெடுப்புகள் நடத்தி சேகரித்தவை. சுதந்திரத்துக்குப் பின்னர் காந்தியவாதியான தரம்பால் இங்கிலாந்து சென்று அவற்றை ஆங்கிலேய ஆவணங்களிலிருந்து எடுத்தார். அவற்றில் சில இங்கும் அரசு ஆவணங்களாக உள்ளன. பின்னர் அவை ”அழகிய மரம்” என்ற பெயரில் புத்தகமாக வெளிவந்தது.    

அதற்குக் காரணம் மகாத்மா காந்தி அவர்கள் 1931ல் லண்டனில் ஒரு நிகழ்ச்சியில் ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியா வந்த பின்னர் நமது பாரம்பரியக் கல்வி முறையைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள மண்ணைத் தோண்டி வேர்களைப் பார்த்ததாகவும், பின்னர் அதை அப்படியே விட்டுவிட்டதாகவும் கூறினார். அதனால் அழகிய மரம் போல இருந்து வந்த பாரம்பரிய இந்தியக் கல்வி முறை அழிந்து விட்டதாகக் குற்றம் சாட்டினார். மேலும் 1930 களுக்கு முந்தைய ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன் அப்போது இருந்தை விடக் கல்வி நன்றாக இருந்ததாகக் கூறினார்.  

அப்போது அவரிடத்தில் அதற்கான புள்ளி விபரங்கள் இல்லை. ஆனாலும் அவர் தான் சொன்ன விசயம் குறித்துப் பேசுவதற்குத் தனக்கு எந்தவிதப் பயமுமில்லை எனக் கூறினார்.  உண்மையில் அப்போதே அந்தக் காலத்திய இந்தியக் கல்வி பற்றிய விபரங்கள் ஆங்கிலேயர் ஆவணங்களில் இருந்தன. ஆனால் ஆட்சியாளர்கள் அவற்றை வெளியிடாமல் மறைத்து வைத்திருந்தனர். அவர்களின் போலி வாதங்களையே சுதந்திரம் பெற்று எழுபத்தெட்டு வருடங்களுக்கு மேலாகியும், தமிழக ஆட்சியாளர்கள் மற்றும் சில இயக்கங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் பேசி வருவது உண்மைக்குப் புறம்பானது. .  

தற்போதைய தமிழகம் உள்ளிட்ட மெட்ராஸ் பிரசிடெசின்சி பகுதிகளில் அப்போது ஆளுநராக இருந்த தாமஸ் மன்ரோ 1822-25 கால கட்டத்தில்  கணக்கெடுப்புகளை நடத்தினார்.  அதே போல 1820 களில் பாம்பே பிரசிடென்சி பகுதிகளில் அங்கிருந்த ஆட்சியாளர்கள் கணக்கெடுப்புகளை நடத்தினர். ஆட்சியாளர்களின் ஆதரவுடன் வில்லியம் ஆடம்ஸ் என்னும் பாதிரியார் அப்போதைய வங்காள மற்றும் பீகார் பகுதிகளில் 1835-38 கால கட்டத்தில் கணக்கெடுப்பு நடத்தினார். பஞ்சாப் பகுதிகளில் பிரிட்டிஷ் அதிகாரி லெய்ட்னர் தலைமையில் 1850 களில் இருந்த நிலை பற்றிக் கணக்கெடுப்புகள் நடத்தப்பட்டன. 

அந்தக் காலகட்டத்தில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களின் மேலாதிக்க நடவடிக்கைகளால் இந்தியா கடுமையான பாதிப்புகளுக்கு ஆளாகி நிலைமை மிக மோசமாகச் சென்று கொண்டிருந்தது. ஆனாலும் நாட்டின் பல பகுதிகளிலும் கல்வி முறை மிகச்சிறப்பாக இருந்து வந்ததை அவர்களின் கணக்கெடுப்புகள் எடுத்துக் காட்டின. மெட்ராஸ் பிரசிடென்சியில் ஒவ்வொரு கிராமத்துக்கும் ஒரு  பள்ளிக்கூடம் இருந்து வந்தது எனத் தாமஸ் மன்ரோ கூறினார். 1830 களில் வங்காள - பீகார் பகுதிகளில் பள்ளிக் கல்வி பாதிப்புகளுக்குள்ளான பின்னரும் ஒரு லட்சம் பள்ளிக்கூடங்கள் இருந்து வந்ததாக ஆடம்ஸ் அறிக்கைகள் கூறின. பாம்பே பிரசிடென்சி பகுதிகளிலும் அதே மாதிரி நிலைமை வெளிப்பட்டது. எனவே ஆங்கிலேயர்களால் நாட்டின் பல பகுதிகளிலும் நடத்தப்பட்ட கணக்கெடுப்புகள் அனைத்துமே இங்கு கல்வி பரவலாக இருந்து வந்ததாகச் சொல்லியுள்ளன.  

அதே சமயம் இங்கிலாந்தில் 1800 வரை கல்வி பரவலாக இல்லை என அவர்களே குறிப்பிட்டுள்ளனர். அங்கு போடப்பட்ட பதினாறாம் நூற்றாண்டுச் சட்டம் வசதி படைத்தவர் மற்றும் உயர் குடியினருக்கு மட்டுமே கல்வி கொடுக்கப்படவேண்டும் எனவும் மற்றவர் குழந்தைகள் அவர்களின் குடும்பத் தொழில்களைச் செய்ய வேண்டுமெனவும் சொல்லியிருந்தது.  பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தான் மதக்கல்வி அவசியம் எனக் கருதி ஏழைக்குழந்தைகள் பைபிள் படிக்க ஞாயிற்றுக்கிழமை பள்ளிகள் மூலம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. பெரிய பள்ளிகளிலும் கூட பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் மையக்காலம் வரை எழுதப் படிக்கத் தவிர மதநூல் போதனை மற்றும் கணக்கு  பாடம் மட்டுமே சொல்லிக் கொடுக்கட்டுள்ளது.

பொதுவாகவே பலரும் இந்தியாவில் கல்வி உயர்சாதிப் பிரிவினருக்கு மட்டுமே கல்வி கிடைத்து வந்துள்ளது என நம்பி வருகிறோம். ஆனால் உண்மையில் கல்வி பரவலாக அனைத்து சாதியினர் மற்றும் மதத்தினருக்கும் கிடைத்து வந்ததாக கணக்கெடுப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. மெட்ராஸ் பிரசிடென்சி மாவட்டங்களில்  உயர்சாதிகள்  இல்லாத மற்ற சாதி குடும்பங்களைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் எண்பது விழுக்காட்டுக்கு மேல் பள்ளிகளில் படித்து வந்துள்ளனர். தென்னாற்காடு மாவட்ட பள்ளிகளில் உயர்சாதிக் குழந்தைகள் 13 விழுக்காடு மட்டுமே. அதே சமயம் பிற சாதிக் குழந்தைகள் 70 முதல் 84 விழுக்காடு வரை இருந்துள்ளனர். மலபார் பகுதிகளில் உயர்சாதியினர் 20 விழுக்காட்டுக்கு கீழே.  சூத்திரர் உள்ளிட்ட பிற சாதியினர் 54 விழுக்காடு. இஸ்லாமியக் குழந்தைகள் 27 விழுக்காடு. மெட்ராஸ் பகுதியில் இஸ்லாமியர் மூன்று முதல் பத்து விழுக்காடு வரை.

மேலும் தங்களின் வீடுகளிலேயே கல்வி கொடுக்கப்பட்டு வந்த குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை பள்ளிகளில் படிப்பவர்களை விடப் பல மடங்கு அதிகமாக இருந்து வந்துள்ளனர். சென்னைப்பகுதியில் வீடுகளில் படித்து வந்தவர்கள் சுமார் ஐந்து மடங்கு அதிகமாக இருந்துள்ளனர். அவர்களில் சூத்திர வகுப்புகளைச் சேர்ந்த குழந்தைகள் 29 விழுக்காடு..

மேலும் பெண்களுக்கும் கல்வி கொடுக்கப்பட்டு வந்துள்ளது. அவர்களில் அதிகம் பேர் வீடுகளில் படித்து வந்தாலும், பள்ளிகளுச் சென்றும் படித்து வந்துள்ளனர். உதாரணமாக விசாகப்பட்டினம் பகுதியில் பள்ளிகளில் படித்துவந்த பெண் குழந்தைகள் 27 விழுக்காடு. மலபார் பகுதி பள்ளிகளில் படித்து வந்த இஸ்லாமிய சமூகப் பெண்கள் 3.5 விழுக்காடு. உயர்சாதியில்லாத பிற சாதிப் பெண்கள் 18 விழுக்காட்டுக்கு மேல்.

பள்ளிக்கல்வி தினமும் அதிகாலை தொடங்கி சுரியன் மறையும் நேரம் வரை சராசரியாக எட்டு வருட காலம் இருந்துள்ளது. பள்ளிகளில் இலக்கணம், இலக்கியம், கணிதம் தவிர சட்டம், மருத்துவம், வானவியல், தர்க்கம் உள்ளிட்ட பாடங்களும் போதிக்கப்பட்டு வந்துள்ளன. அவற்றுடன் தொழில் கல்வியும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. மெட்ராஸ் பிரசிடென்சி பள்ளிகளில் ஜவுளி சம்பந்தப்பட்ட தொழில்கள், உலோகவியல், கட்டிடம் கட்டுதல், குளங்கள் வெட்டுதல், உப்பு மற்றும் எண்ணை தயாரிப்பு, மீன் பிடிப்பு, தையல், தச்சு உள்ளிட்ட வெவ்வேறு தொழில்களும் கொடுக்கப்பட்டு வந்துள்ளன.

ஆங்கிலேயர் கணக்கெடுப்புகளில் உயர்கல்வி பற்றிய சில விபரங்களும் இடம் பெற்றுள்ளன. அப்போதைய உயர்கல்வி நிறுவனங்களை இப்போதைய கல்லூரிகள் எனக் கருதலாம் என தரம்பால் கூறுகிறார். மெட்ராஸ் பிரசிடென்சிக்குட்பட்ட பகுதிகளில் ராஜமுந்திரி -279; கோவை -173; தஞ்சாவூர் -109; சேலம் -53; செங்கல்பட்டு -51 என மாவட்ட வாரியாக அவை செயல்பட்டு வந்துள்ளன. வங்காளம்-பீகார் பகுதிகளில் சுமார் 1800 நிறுவனங்கள் உயர்கல்வி கொடுத்து வந்ததாக தெரிகிறது.

பண்டைய இந்தியாவிலும், தமிழகத்திலும் செயல்பட்டு வந்த கல்வி நிறுவனங்கள் மற்றும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை, பின்னணி பற்றியெல்லாம் இப்போது நமக்குத் தெரியாது. ஆனால் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் நிலவிய கல்வி பற்றிய முக்கிய விபரங்களை ஆங்கிலேயர்கள் ஆட்சிக்காலத்தில் நடத்திய கணக்கெடுப்புகளே  சொல்லியுள்ளன. அவற்றின் மூலம் தமிழ் நிலம் உள்ளிட்ட இந்திய தேசத்தில் கல்வி அனைவருக்கும் பரவலாக இருந்து என்பதும் சாதிகள் போன்ற வித்தியாசங்களின்றி அனைவருக்கும் கிடைத்து வந்ததும் தெரிகிறது.

எனவே  ஆங்கிலேயர்தான் இங்கு வந்து கல்வி கொடுத்தனர் என்பது பொய்யாகிறது. மேலும் மெக்காலே கல்வி அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பின்னர், நமது பாரம்பரியக் கல்வி முறை சிதைக்கப்பட்டது. கல்வி கொடுப்பதற்கான நிதி ஆதாரங்கள் தடுக்கப்பட்டு, இலவச கல்வி முறை நிறுத்தப்பட்டது. அதனால் கல்வி நிறுவனங்கள் மற்றும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கைகள் வேகமாகக் குறைந்து போயின. 1891 ஆம் வருடம் இந்தியாவில் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை ஒன்பது விழுக்காடாக குறைந்து போயிருந்ததாக அமெரிக்க அறிஞர் வில் துரந்த் குறிப்பிடுகிறார்.

ஆகையால் அனைவருக்குமாக இருந்து சிறப்பாக விளங்கி வந்த நமது கல்விமுறை அழிந்து உலகின் கல்வி மையமாகப் பல நூறாண்டுகள் விளங்கி வந்த இந்தியா, தனது பெருமைகளை இழந்தது. பின் வந்த காலங்களில் கல்வி பரவலாகக் கிடைக்க பல அமைப்புகளும், தனியாரும் நடவடிக்கைகளை எடுத்து வந்தன. சுதந்திரத்துக்குப் பின்னர் மத்திய, மாநில அரசுகள் மட்டுமன்றி பிறரும் அனைவருக்கும் கல்வி கிடைக்க உழைத்து வருகின்றனர். அதனால் பெரிய முன்னேற்றம் ஏற்பட்டு வருகிறது.

Indian-ness In Contemporary Economic Behavior

 

India is an ancient nation with a very long and proud history. It continues its journey as a living civilization over millennia witnessing huge transition at the global level. Its contributions varied diverse fields ranging from astronomy to architecture, medicine to mathematics, literature to democracy and education to spirituality. Much of them were pioneering in nature. Most of the achievements were of the highest order that remain useful even now.

Besides India was economically most powerful and remained very rich for several centuries since the ancient periods. With exclusive commercial cities and trade   centres we were a major exporting nation more than five thousand years back.  Agarwala notes: “Commercial cities like Harappa and Mohenjodaro were founded in the fourth and third millennium BC. Trade centres had also come up in Western India in the fourth and third millennium BC resulting in the domination of Indian society by merchants; these commercial people were   bringing about the first mercantile revolution. India, thus became a great exporting country ¹.”

Studies by Angus Maddison reveal that India was the highest contributor to the global GDP with an astonishing share of 32.9 percent during the beginning of the Common Era. China was our closest competitor contributing 26.2 percent ². It only shows that India was the most powerful economy in the World more than two thousand years back. The position continued during the first millennia with India at the top. The positions were changing between India and China over the next few centuries, but India remained as one of the top two economies till the beginning of nineteenth century.

The superior performance continuously over many centuries show that India remained a sustainable economic power for a very long period. Such a record   would not have been possible, without strong fundamentals and a most suitable functioning models.

After the British established its rule in India, they started destroying Indian economy systematically. Each of the critical sectors namely agriculture, manufacturing, trade and education were severely attacked. Besides there was a huge draining of wealth, now estimated to be around $64.82 trillion between 1765 and 1900, in a period of just 135 years ³. It is more than twice the current GDP of US. It led to frequent famines leading to the death of millions of citizens. Besides there was huge loss of employment, migration of villagers to cities, shifting of the favorable trade balance and the destruction of the economic and social systems developed and nurtured over several centuries.

The noted American intellectual Will Durant wrote in 1930: “British rule in India is the most sordid and criminal exploitation of one nation by another in all recorded history ⁴.” As a result, the long held position of India as a top economic power India had to come to an end. The GDP share of India during 1950 was just 4.2 per cent. Hence India was made a poor, less literate and underdeveloped economy.

History teaches us that a nation cannot progress by following others through alien thoughts and approaches. It is all the more true for a great civilization with a long history and extraordinary achievements. So leaders like Gandhi ji wanted a wider discussion on the approaches to be adopted after independence. But unfortunately after 1947, when we got the opportunity to frame policies suitable for our nation, the ruling classes ignored the ground realities and history. They chose an alien approach to guide the nation and thus the socialistic approach came to be adopted. Even the Planning Commission was set up on the lines of the one that was followed by Stalin in Soviet Russia.     

Hence the nation lost the initial decades of independence, crucial for any developing country. As a result, our growth rates remained low at around 3.5 percent till the 1980s. The very same leftists who advocated the socialistic approach criticized the results terming it as “Hindu rate of growth” as if the Hinduism was responsible for the foolishness of the policy makers. A comparative study of the growth rates in Europe and the US during the same periods reveal that the performance of the Indian economy was equal to or better than that of those regions, in spite of the wrong policies adopted by our rulers.  

When communism failed in USSR during the late 1980s, the Indian establishment again opted for a foreign model- this time being the US driven one - during the beginning of the 1990s with the main focus on globalization. Thus we missed the opportunity for the second time after Independence to frame the nation-centric policies. As a result, the critical sectors of our economy such as agriculture and the MSMEs were hit during the subsequent decades severely.

But in spite of all the unsuitable approaches and the grave mistakes over the decades, the nation has been growing silently. Though the growth rates started picking up later, it was below our potential.  Studies conducted at the field levels in different parts of our country reveal that it was possible due to our civilizational backgrounds and the inherent strengths of the society ⁵. The strong foundations shaped by our culture over several centuries since the ancient times remain as our main force.  Our family system, saving habits, community networks, tendency of living for the next generations and higher entrepreneurial capabilities have all helped and are helping the Indian economy and businesses to go ahead towards progress even amidst difficulties.

The growth of all the different sectors over the years have been largely due to the inherent strengths of our nation. The industrial and business sectors, particularly those from the MSME segments, have been driven by the ordinary families without much of formal education and financial backgrounds. As a result, presently there are more than 68 million enterprises operating in our country, providing employment to more than 130 million persons. There are hundreds of very powerful economic clusters with most of them having several thousand crore worth of turnover. 

Surat in Gujarat, for example is a major business hub in India, with the diamond processing and textile industries driving its progress. It contributes around 80 percent of the total processed diamond exports from the country with an estimated annual turnover of Rs. two lakh crore. It is also the largest manufacturer of clothing, accounting for around 60 percent of polyster cloth production, in India. Its estimated turnover is around Rs 50,000 crore. The average annual salary in the city is reported to be around Rs.17.7 lakhs, which is among the highest in the country.

Tirupur in Tamil Nadu is a major textile export centre, accounting for 55 percent of all knitwear exports from India. It is exporting to different countries and has a turnover of around Rs 40000 crore at present. Besides its domestic turnover is   around Rs 25,000 crore. Surat and Tirupur are among the two powerful MSME clusters from different states of the country, making India shine at the global level due to the native talents of the local entrepreneurs.

Almost all these economic clusters were developed by the local societies through their own initiatives during the decades after Independence. Most of them were promoted by people without much formal education and financial backgrounds. Our studies in Rajkot, the globally known engineering cluster, showed that most of its entrepreneurs raised their initial capital through the family and community networks in their villages ⁶. Now most of these clusters are playing a very significant role at the regional, state, national and international levels through their exemplary entrepreneurial spirit.   

Thriuchengode in Western Tamil Nadu was known for its Arthanareeswara temple since the ancient periods. Even farming was difficult due to lack of ground water during the 1960s. Farmers had to dip wells deep into the earth to get water. For this purpose, they needed rigs. Initially three farmers joined together, purchased a machine and started digging wells. Sensing the opportunity, many more purchased the machines and started operating in other states ⁷. Soon, they began dominating the business across India with about 90 percent share. Later they moved to Africa and now they dominate the markets in countries like Ghana. Presently Thiruchengode is a major cluster with multiple business activities.

All these centres have been developed by people, without much help from the state and the policy makers. Moreover, their dependence on the state is less. In fact, the successful entrepreneurs from these centres build schools, colleges and universities, create facilities and renovate temples, providing the requirements of the local communities.  

It is important to note here that the local societies develop their own ‘native models’ based on the backgrounds and requirements. Sivakasi and Virudhu Nagar from Southern Tamil Nadu are among the important clusters in India ⁸. Earlier Sivakasi was contributing around 80 per cent of the fire crackers of India, about 50 per cent of match boxes and about 30 percent of sophisticated printing. Even now it contributes a significantly higher share to the national income, providing employment to millions. Virudhu Nagar is a major trade centre.

The community dominating the region is traditionally from a land related occupation, without much financial backgrounds. When they realized the need for funds to promote business, they created their own system called ‘ Mahamai’.  A fixed share of income from their families was collected from every village/ locality, and given to those who wanted to enter business . Over the decades, they began dominating the grocery business all across the state and outside of it, where Tamilians are settled. Besides, they dominated businesses such as fire crackers, match boxes and trade. This was possible due to the development of their own financial model.

 In every economic activity, the family plays a critical role. Studies show that families are not just the social and cultural units in India, but also the economic units. All the economic and business decisions involve the family members. Many of the entrepreneurs acknowledge the role of the women- mothers, wives, grandmothers and even sisters-  in economic and business activities. They provide the much needed support to their sons, husbands, grandsons and brothers in businesses ⁹. It could be financial, physical and moral. Many a time their savings proved to be the seed capital for businesses.

All the studies show that the economic development after Independence was strongly influenced by our fundamental strengths inherent in our society. They are manifested through the family, social capital, community networks and the native entrepreneurial spirit, with the age-old culture of our nation as the driving force. Even when we see the big corporates run by western educated professionals, we can understand the ‘Indian-ness’ in their functioning.  We realize it better, when we compare the functioning styles of the Western and Indian corporates. This has been acknowledged by many of the Western experts through their studies.  

John Kenneth Galbraith, an economist, was the US ambassador to India during the early 1960s for more than two years. He had the opportunity to observe India closely. He came to India during 2001, during which time he shared his observations on the progress of our nation over the previous four decades. He said: “We have seen many years of India’s progress, and that is attributable to the energy and genius of Indian people and the Indian culture ¹⁰.” Field studies corroborate the impact of ‘Indian-ness’ in every aspect of the economic activity in our country.

Beginning 2014, we are witnessing positive changes in approach towards policy making. Planning Commission was replaced ending decades of the borrowed Stalinist-era set up with NITI Aayog in Jan.2015. The cabinet resolution passed to establish it noted: “Perhaps most importantly, the institution must adhere to the tenet that while incorporating positive influences from the world, no single model can be transplanted from outside into the Indian scenario. We need to find what is our strategy for growth. The new institution has to zero in what will work in and for India. It will be a Bharatiya approach to development ¹¹.”

Over the past decade, steps are being made towards ‘Indianising’ the process of development. With ‘Antyodaya’ as the basic objective many new schemes are being implemented for the poorer and less-privileged segments. Constructing more than 12 crore toilets, building four crore houses, providing gas connections to more than 10 crore families, giving Aysuhman cards for 41 crore citizens and providing banking facilities to 57 crore people from ordinary backgrounds are recent developments. All these have vastly improved the lives of people at the bottom resulting in more than 25 crore coming out of poverty.

With Atma Nirbhar Bharat as the main focus India is planning for Viksit Bharat by 2047. Growth should not just be in numbers but completely inclusive and holistic. Through the philosophy of Integral Humanism, Pandit Deendayal Upadhyay advocated a complete change in our thinking and approaches. Bharat remained as the Vishwaguru and the most powerful economy only through our native approaches based on our civilizational strengths.

At this critical juncture, while the Western systems have completely failed, we have to understand that India is emerging as a powerful nation only due to our native strengths. It is time for us embrace ‘Indian-ness’ in all our thinking, devise policies suitable to us at different levels and implement them for taking our nation to the higher levels. 

References:

1.     Agarwala, P.N., A Comprehensive History of Business in India – From 3000 BC to 2000 AD, Tata – McGraw Hill Publishing Company Limited, New Delhi, 2001, p.265

2.     Maddison, Angus, The World Economic History – A Millennial Perspective, First Indian Edition, Overseas Press (India) Private Limited, New Delhi, 2003, p.263

3.     Oxfam Report, “Takers and Makers: The Unjust Poverty and Unearned Wealth of Colonialism”, quoted in The Economic Times, Jan 20, 2025

4.     Will Durant, The Case for India, Simon and Schuster, New York, 1930, pp.6-7.

5.     Kanagasabapathi, P., Indian Models of Economy, Business and Management, PHI Learning Private Limited, New Delhi, Third Edition, 2012

6.     Ibid., p.193

7.     Ibid., p.225

8.     Ibid., p.187

9.     Ibid., p.219

10.  Ibid., p.72

11.  Cabinet Resolution dated Jan.1, 2025, Govt. of India www.niti.gov.in

 

நூறாண்டு கடக்கும் கம்யூனிசத்தின் பாரம்பரியம்

 

இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி டிச 26, 1925 தேதியை தனது நிறுவன நாளாக கடைப்பிடிக்கிறது.  அன்றுதான் நமது நாட்டின் வெவ்வேறு இடங்களில் செயல்பட்டு வந்த கம்யூனிஸ்ட் குழுக்கள் கான்பூர் நகரில் ஒன்று கூடி தேசிய அளவில் இயக்கத்தை அமைக்கும்  நடவடிக்கைகளைத் துவங்கின. எனவே 2025 ஆம் வருடம் அதே நாளில் கட்சியின் அகில இந்தியச் செயலாளர் டி ராஜா டெல்லியிலுள்ள தலைமையகத்தில் கொடியேற்றி  நூறாண்டு நிகழ்ச்சிகளைத் துவக்கி வைத்தார். பின்னர் “ கம்யூனிசத்தின் நூறு வருடம் – பாரம்பரியம் மற்றும் எதிர்காலம்” என்ற தலைப்பில் கருத்தரங்கம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.  

1964 ஆம் வருடம் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி இரண்டாகப் பிளவு பட்டு இந்திய கம்யூனிஸ்ட் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி உதயமானது. எனவே இந்த சமயத்தில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் உண்மையான வரலாறு பற்றிச் சில விசயங்களை  தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகிறது.   

உலகில் முதல் முறையாக 1917 ஆம் வருடம் ரஷ்யாவில் லெனின் தலைமையில் கம்யூனிச ஆட்சி தொடங்கியது. அது முழுமையாக 1989 வரை அங்கு நீடித்தது. சீனாவில் 1949 ஆம் வருடம் மாவோ தலைமையில் கம்யூனிஸ்ட் ஆட்சி தொடங்கியது. இன்று வரை அது நீடிக்கிறது. இப்போது வியட்நாம், வடகொரியா உள்ளிட்ட சில நாடுகளில் அவர்களின் ஆட்சி நடைபெற்று வருகிறது. அங்கெல்லாம் எந்த இடத்திலும் மக்களாட்சி இல்லை.

ஜனநாயக முறையில் முதல் முதலாக நமது நாட்டில் கேரள மாநிலத்தில் 1957 ஆம் ஆண்டு மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தது. தொடர்ந்து ஆட்சி மாற்றங்கள் நடைபெற்று, இப்போது இந்தியாவிலேயே கம்யூனிஸ்ட் கூட்டணி ஆளும் ஒரே மாநிலமாக கேரளா இருந்து வருகிறது. மேற்கு வங்க மாநிலத்தில் 1977 தொடங்கி தொடர்ந்து முப்பத்தி நான்கு வருடங்கள் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியினர் ஆட்சியில் இருந்தனர். இப்போது அங்கு அவர்களுக்கு சட்டமன்றத்தில் ஒரு இடம் கூட இல்லை. திரிபுரா மாநிலத்தில் அதே மாதிரி முப்பது ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆட்சியிலிருந்து, கடந்த இரு தேர்தல்களிலும் பாஜகவிடம் தோற்றுப் போயினர்.

2024 தேர்தலில் இரண்டு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியினரும் சேர்ந்து பாராளுமன்றத்தில் வெற்றி பெற்ற இடங்கள் ஆறு மட்டுமே. அதில் தமிழகத்திலிருந்து மட்டும் கூட்டணி தயவால் நான்கு இடங்கள். மொத்தமாக நாடு முழுவதும் சேர்ந்து அக்கட்சிகள் பெற்ற வாக்கு சதவீதம் 2.25 விழுக்காடு. அந்த கட்சிகளின் உறுப்பினர்கள் 16.5 லட்சம்.

கடந்த நூறாண்டுகளில் உலக முழுவதும் மக்கள் கம்யூனிஸ்டுகளை நிராகரிக்க காரணம் அவர்களின் சித்தாந்தம் மற்றும் அணுகுமுறைகள். அவர்களின் அடிப்படையே ஒரு கட்சி ஆட்சி முறையைக் கொண்டது. ஆனாலும் அப்போது தலைமைப் பொறுப்பில் இருப்பவர்கள் கட்சியில் உள்ள மாற்றுக் கருத்துக் கொண்டவர்களை அழித்து விடுகிறார்கள்.  ரஷ்யாவின் இரு பெரும் தலைவர்களில் ஒருவராக விளங்கி வந்த டிராட்ஸ்கி லெனின் மறைவுக்குப் பின் ஆட்சிக்கு வந்த ஸ்டாலினால் நாடு கடத்தப்பட்டு சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். தனது கருத்துக்கு மாறுபட்ட கட்சித் தலைவர்கள், பொறுப்பாளர்கள் உள்ளிட்ட சுமார் பத்து லட்சம் பேர்களை ” பெரும் களையெடுப்பு” மூலம் இரண்டு ஆண்டுகளில் ஸ்டாலின் கொன்றொழித்துள்ளார்.

அது மட்டுமல்லாமல் ஆட்சியாளர்களின் கருத்துக்கு மாறுபடுவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்களைத் துன்புறுத்துவதும் கொலை செய்வதும் வாடிக்கை. ரஷ்யாவில் எழுத்தாளர் அலெக்சாண்டர் சோல்ஜெனிட்சன் தனது கருத்துக்களைக் கடிதங்கள் மூலம் எழுதியதற்காக அடிமை முகாமுக்கு அனுப்பப்பட்டு கொடுமைகளை அனுபவித்தார். சீனாவில் மாவோ  ஆட்சியில் பல லட்சக்கணக்கான விவசாயிகள் தங்களின் சொத்துகளை இழந்து கொடுமைப்படுத்தப்பட்டு கொல்லப்பட்டனர். கம்யூனிஸ்ட் சித்தாந்தம் பாரம்பரியத்தை ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. அதனால் தான் 1853ல் கார்ல் மார்க்ஸ் இந்தியா நிலையாக இருந்தாலும் அதன் கட்டமைப்பு உடைக்கப்பட வேண்டுமென எழுதினார்.

அதற்காக கம்யூனிஸ்ட் கட்சி எடுத்து வரும் மிகப்பெரிய ஆயுதம் அடக்குமுறை,  கொலைகள். எனவே அடுத்தவர்களை அழிப்பதை அவர்கள் இருபது நூற்றாண்டு தொடங்கி இன்று வரை அவர்கள் தொடர்ந்து செய்து வருகின்றனர். இன்றைக்கும் சீனாவிலும், வட கொரியாவிலும் மக்களுக்கு கருத்து சுதந்திரம் அறவே கிடையாது. உரிமைகளுக்காகப் போராட்டம் செய்தால் வன்முறையை அரசு கட்டவிழ்த்து விடும். 1989ல் தியானென்மன் சதுக்கத்தில் பல்லாயிரம் மாணவர்கள் சேர்ந்து உரிமைகள் கேட்ட போது கிடைத்த பதில் வன்முறைத் தாக்குதல்களும், உயிரிழப்புகளும் தான்.

உலக முழுவதும் கம்யூனிஸ்ட் அரசுகள் சொந்த நாட்டு மக்களையே கொன்று குவித்த விபரங்கள் பற்றிப் பல ஆய்வுகளும், புத்தகங்களும் வெளிவந்துள்ளன. அவற்றில் கொல்லப்பட்ட மக்களின் மொத்த எண்ணிக்கை குறித்துக் கருத்து வேறுபாடுகள் நிலவுகின்ற போதும், சுமார் பத்துக் கோடி அளவு இருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது. அது பதினைந்து கோடி வரை இருக்கலாம் எனவும் கணிக்கப்படுகிறது.  

அது பற்றி அயோவா பல்கலைக் கழகப் பேராசிரியர் ருடால்ப் ரம்மெல் விரிவாக ஆய்வுகளை செய்து” அரசாங்கங்கள் செய்த உயிரிழப்புகள்”, சீனாவின் ரத்தம் தோய்ந்த நூற்றாண்டு” உள்ளிட்ட பல புத்தகங்களை எழுதியுள்ளார். தனது ஆய்வுகளின் அடிப்படையில்  இருபதாம் நூற்றாண்டு முழுவதும் அரசாங்கங்களால் கொல்லப்பட்டவர்கள் 21.2 கோடி பேர் எனக்  குறிப்பிடுகிறார். அதில் 1917 முதல் 1987 வரை கம்யூனிச அரசுகளால் 14.8 கோடி மக்கள் கொல்லப்பட்டனர் எனத் தெரிவிக்கிறார்.அதே சமயம் உலகம் முழுவதும் நிகழ்ந்த உள்நாட்டு மற்றும் பிற நாடுகளுக்கிடையேயான போர்கள் மூலம் கொல்லப்பட்டவர்கள் 4.1 கோடி பேர். எனவே போர்களில் கொல்லப்பட்டவர்களை விட கம்யூனிஸ்ட் ஆட்சியாளர்கள் சொந்த மக்கள் பல மடங்கு பேரைக் கொண்றுள்ளது தெரிய வருகிறது.  

உலக அளவில் இருபதாம் நூற்றாண்டின் மிகப்பெரும் கொலைகள் நடைபெற்ற நாடுகள் எனப்   பட்டியலிடும் போது சோவியத் ரஷ்யாவில் 6.1 கோடி பேர், சீனாவில் 3.5 கோடி பேர் என இரண்டு நாடுகளைக் குறிப்பிட்டுள்ளார். மூன்றாவது இடத்தில்   இரண்டு கோடி பேர்களைக் கொன்றவர்கள் என நாஜிகளைக் குறிப்பிடுகிறார். பின்னர் தொடர்ந்து அவர் மேற்கொண்ட ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் மேற்கண்ட எண்ணிக்கைகள் அதிகப்படுத்தியுள்ளார். சீனாவில் மட்டும் கொல்லப்பட்டவர்கள் எண்ணிக்கை 7.67 கோடி பேர் என்றும், அதில் 1958-62 ஆண்டு காலத்தில் நான்கு ஆண்டுகளில் மாவோ ஏற்படுத்திய செயற்கையான பெரும் பஞ்சத்தால் உயிரிழந்தவர்கள் 3.8 கோடி பேர் எனவும் கணக்கிட்டுள்ளார்.

சோவியத், சீனா மட்டுமன்றி உலகில் கம்யூனிஸ்டுகள் ஆட்சி செய்த பல நாடுகளிலும்  அரசாங்கங்கள் பெரும் கொலைகளை செய்துள்ளன.  கம்போடியாவில் போல் பாட் அரசின் கம்யூனிச ஆட்சியில் 1975 தொடங்கி நான்கு வருடங்களில் மக்கள் தொகையில் கால்வாசிப் பேர் கொன்றொழிக்கப்பட்டுள்ளனர். அதே போல வியட்நாம், வட கொரியா, எதியோப்பியா எனப் பல நாடுகளிலும் அதிக எண்ணிக்கையில் கொலைகள் நடத்தப்பட்டுள்ளன. அவை பற்றிய விபரங்கள் “கம்யூனிசத்தின் கறுப்பு புத்தகம்” உள்ளிட்ட நூல்கள் மூலம் வெவ்வேறு ஆய்வாளர்களால் வெளிவந்துள்ளன.

அவற்றுக்கெல்லாம் அடிப்படைக் காரணம் உலக முழுமைக்கும் தங்களின் கருத்துகள் மட்டுமே சரி என்னும் நிலைப்பாடும், தலைமையில் இருப்பவருக்கு உள்ள எல்லையில்லாத அதிகாரமும் ஆகும். இப்போது கூட சீனாவில் சுமார் பத்து லட்சம் இஸ்லாமியர்கள் அடிப்படை உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டு கடும் கட்டுப்பாடுகளுடன் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

நமது நாட்டைப் பொறுத்தவரையில் அவர்கள் இதுவரை ஆட்சி செய்ய வாய்ப்புக் கிடைத்த மாநிலங்கள் மேற்கு வங்கம், கேரளா மற்றும் திரிபுரா. திரிபுரா மிகச் சிறிய மாநிலம். எனவே அதை விடுத்து மீதி இரண்டு மாநிலங்களில் கம்யூனிஸ்டுகள் வலுப்பெற்ற பின்னரும்,  ஆட்சியின் போதும் நடந்த சில கொலைகளைப் பார்க்கலாம்.

1969 ஆம் ஆண்டில் மேற்கு வங்கத்தில் கம்யூனிஸ்டுகள் அங்கம் வகித்த கூட்டணி ஆட்சி தோல்வியில் முடிந்தது.  அங்கு பர்தமன் மாவட்ட கிராமத்தில் செல்வாக்குடன் விளங்கிய சைனி குடும்பம் காங்கிரசுக்கு ஆதரவு அளித்து கம்யூனிஸ்டுகளை ஏற்க மறுத்து வந்தது. 1970 வருடம் கம்யூனிஸ்டுகள் அவர்களின் வீட்டுக்குச் சென்று மூத்த சகோதரரின் கண்களைத் தோண்டி எடுத்து விட்டு, இளைய சகோதர்கள் இருவரையும் வீட்டினர் முன்னர் அடித்துக் கொன்றனர். பிணமாகிய அவர்களின் ரத்தத்தை எடுத்து அரிசியில் சேர்த்து அவர்களின் வயதான தாயாரின் வாயில் திணித்தனர். அவர் மயங்கி விழுந்து மனநலம் குன்றியவராக மாறி இறந்து போனார். அப்போது வீட்டில் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்க வந்திருந்த ஆசிரியரையும் அடித்துக் கொன்றனர். சில மாதங்களில் மூத்த சகோதரும் கொல்லப்பட்டார். அந்தக் கொடூர சம்பவத்தின் பின்னர் துக்கம் விசாரிக்க அப்போதைய பிரதமர் இந்திரா காந்தியே அந்த வீட்டுக்குச் சென்றார். ஆனால் அந்தச் சம்பவத்தில் ஈடுபட்டவர்கள் பின்னர் மாநில அமைச்சராகவும், மக்கள் பிரதிநிதிகளாகவும் ஆக்கப்பட்டனர்.

1979 ஆம் வருடம் ஜோதிபாசுவின் ஆட்சி நடந்து வருகிறது. மேற்கு வங்க மாநிலம்  சுந்தர்பன் பகுதியின் மரிச்சபி தீவில் வசதிகளற்ற சூழ்நிலையில் பட்டியலின மக்கள் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்கள் வங்காள தேசத்திலிருந்து உயிர்களைக் காக்க ஓடி வந்து ஒரிசா, மத்திய பிரதேசம், சட்டிஸ்கர் பகுதிகளில் குடியேறி, பின்னர் கம்யூனிஸ்டுகளை நம்பி அங்கு சென்று வாழத் துவங்கியவர்கள். அந்த வருட இறுதியில் அவர்களை வெளியேறச் சொல்லி அரசு உத்தரவிடுகிறது. மக்கள் மறுக்கிறார்கள். எனவே தீவுக்குச் சென்று கொண்டிருந்த குடி தண்ணீர், உணவுப் பொருட்கள் உள்ளிட்ட அனைத்தும் நிறுத்தப்படுகின்றன. தடை உத்தரவு போடப்படுகிறது. அதனால் பசி, பட்டினி, நோய்கள்.

பெண்கள், குழந்தைகள் உள்ளிட்ட அனைவரையும் வீடு புகுந்து காவல் துறையும், கும்பல்களும் தாக்குதல்களை நடத்திக் கொலை செய்கிறார்கள்.  தப்பியோடி தண்ணீருக்குள் குதித்தவர்கள் காவல்துறைக்கு பலியாகியும், முதலைகளுக்கு இரையாகவும் போகிறார்கள்.  தண்ணீரே சிவப்பாக மாறி, ரத்த பூமியாக மாறிப் போனது. விசாரிக்கச் சென்ற பத்திரிக்கையாளர்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. செய்திகள் தடை செய்யப்பட்டன. பலர் எவ்வளவோ கேட்டுக் கொண்டும் பின்னர் முப்பத்தி இரண்டு வருடம் ஆட்சி செய்த கம்யூனிஸ்டுகள் எந்த விசாரணையையும் மேற்கொள்ளவில்லை. அப்போது உயிரழந்தவர்களின் எண்ணிக்கை பத்தாயிரம் வரை இருக்கலாம் எனப் பின்னர் அது பற்றி ஆய்வு செய்த ”ரத்த தீவு” புத்தகத்தின் ஆசிரியர் தீபக ஹல்தர் குறிப்பிட்டுள்ளார். சுதந்திர இந்தியாவில் நடந்த பட்டியலின மக்களுக்கெதிரான அரசு நடத்திய மிகப்பெரிய இன ஒழிப்பு நடவடிக்கை அதுவாகத்தான் இருக்கும்.

1990 ஆம் வருடம் தெற்கு பர்கான மாவட்டத்திலிருந்து ஐ.நா. அமைப்பின் நிதிமுறை கேடு சம்பந்தமாக விசாரணையை முடித்து ஆவணங்களை எடுத்துக் கொண்டு மாநில அரசின் இரு பெண் அதிகாரிகள் மற்றும் டெல்லியிலிருந்த வந்திருந்த ஐ.நா பெண் அதிகாரி ஆகியோர் காரில் திரும்பிக்கொண்டிருந்தனர். வாகனத்தை இடைமறித்த கம்யூனிஸ்ட் உறுப்பினர்கள் காரைத் தீவைத்துக் கொளுத்தி விட்டு, அதிகாரிகளைக் கொடுமையாகத் தாக்கி வன்புணர்வு செய்தனர். ஒரு அதிகாரி உயிரழந்தார். ஆடையிழைந்த மற்றவர்கள் மருத்துவ மனையில் உயிர் பிழைத்தனர். அது பற்றி முதலமைச்சரிடம் கேட்ட போது அவர்  அந்த மாதிரி நிகழ்ச்சிகள் நடப்பதுதானே எனப் பதிலளித்தார்.

2000 ஆம் வருடம் முதல் அங்கு முதலமைச்சராக இருந்த இருந்த புத்ததேவ் பட்டாச்சார்யா முன்பு அமைச்சராக இருந்த போது மாநிலத்தில் ஐம்பதாயிரத்துக்கு மேற்பட்ட அரசியல் கொலைகள் நிகழ்ந்துள்ளதாக சட்டமன்றத்திலேயே அறிவித்துள்ளார். 2007 ஆம் வருடம் நந்தி கிராமத்தில் அரசு ஏழை விவசாயிகளின் நிலங்களை வலுக்கட்டாயமாக எடுத்தபோது 14 விவசாயிகள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.

கேரளாவில் 1960 களில் தொடங்கி கம்யூனிஸ்டுகள் கொலைகளை நிகழ்த்தி வந்துள்ளனர். அதனால் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் காங்கிரஸ், ஆர்.எஸ்.எஸ்,, பாஜக முன்னாள் கட்சியினர் எனப் பல பிரிவினரும் அடக்கம். அதிலும் கம்யூனிஸ்டு கட்சியை விட்டு விலகினால் அவ்வளவு தான். தற்போது மாநிலங்களவை உறுப்பினராக உள்ள சதானந்த மாஸ்டர் பள்ளி ஆசிரியராக இருந்தார்.  கம்யூனிஸ்ட் கட்சியிலிருந்து விலகி ஏபிவிபி மாணவரைமைப்பில் இணைந்தார். அதனால் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியினர் 1994ஆம் வருடம் இரண்டு கால்களையும் முழங்காலுக்கு கீழே உடைத்து அவற்றை மீண்டும் சேர்க்க முடியாத படி சிதைத்தனர்.

கே.டி.ஜெயகிருஷ்ணன் பள்ளி ஆசிரியர். மாநில பாஜக இளைஞர் அணி துணைத் தலைவர். 1999 ஆம் வருடம் பள்ளியில் ஆறாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்குப் பாடம் நடத்திக் கொண்டிருந்தார். வகுப்புக்குள் நுழைந்த கம்யூனிஸ்டுகள் மாணவர்கள் முன் ஆயுதங்களால் கொடூரமாக அடித்துக் கொலை செய்தனர். வகுப்பின் கரும்பலகையில் யாராவது சாட்சி சொன்னால் அவர்களுக்கும் அதே கதிதான் என எழுதி வைத்து விட்டுச் சென்றனர். அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பதினேழு மாணவர்களுக்கும் மனநல ஆலோசனை தேவைப்பட்டது. இறந்து போனவருக்கு அஞ்சலி செலுத்த பள்ளியின் இடதுசாரி ஆசிரியர்கள் யாரும் செல்லவில்லை. பின்னர் அந்தக் கொலையின் முதல் குற்றவாளி அதே பள்ளியில் பெற்றோர்- ஆசிரியர் சங்கத்தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார்.

டி.பி. சந்திரசேகர் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியிலிருந்து வெளியேறி புதிய கட்சியை ஆரம்பித்தார். அதனால் 2012 ஆம் வருடம் கொடூரமான முறையில் கொல்லப்பட்டார். மேலும் அவரது நினைவிடம் ஐந்து முறை கம்யூனிஸ்டுகளால் தகர்க்கப்பட்டுள்ளது. வழக்கில் உயர்நீதி மன்றம் கம்யூனிஸ்டு தலைவர்கள் உள்ளிட்ட பத்து குற்றவாளிகளுக்கு கடுங்காவல் தண்டனை கொடுத்தது.

2016 வரை முந்தைய ஐம்பது வருடங்களில் ஆர்.எஸ்.எஸ். தொடர்புடைய 232 பேர் கம்யூனிஸ்டுகளால் கொலை செய்யப்பட்டுள்ளனர் என அதன் நிர்வாகி அறிவித்துள்ளார். கண்ணூர் மாவட்டம் கம்யூனிஸ்டுகளின் கோட்டை. பினராயி விஜயன் உள்ளிட்ட தலைவர்களின் சொந்த மாவட்டம். அங்கு மட்டும் 1996-2001 கம்யூனிஸ்டுகளின் ஆட்சியில் 180 கொலைகள் நடைபெற்றதாக முதல்வர் நாயனார் சட்டமன்றத்திலேயே அறிவித்தார்.

மேற்கண்ட விபரங்கள் உலக முழுவதும் மட்டுமன்றி இந்தியாவிலும் கம்யூனிச ஆட்சியாளர்களின் அணுகுமுறையைக் காட்டுகின்றன. தற்போது நூறாண்டு கொண்டாடும் கம்யூனிஸ்டுகள் இந்த உண்மைகளை இனியும் மறைக்க முடியாது.