ஆகஸ்ட் மாதம் 26 ஆம்
தேதியன்று விவேகானந்த கேந்திரத்தின் தலைவர் திரு பாலகிருஷ்ணன் அவர்கள் தனது
89-ஆவது வயதில் இறைவனடி சேர்ந்தார். எளிமைக்கும்,
அர்ப்பணிப்புக்கும் இலக்கணமாகத் திகழ்ந்த அவர் ஒரு உயர்ந்த மனிதர். எப்போதுமே
தன்னைப் பற்றி வெளியில் சொல்லாதவர்.
வாழ்நாளின் கடைசி வரைக்கும் நமது தேசம் மற்றும் பண்பாடு ஆகியவற்றுக்காக மட்டுமே
சிந்தித்துச் செயலாற்றியவர்.
விவேகானந்த கேந்திரம் 1972 ஆம் வருடம் கன்யாகுமரியை
மையமாக வைத்து நிறுவப்பட்ட அமைப்பு.
மனிதர்கள் உருவாக்கம் மற்றும் தேசக் கட்டமைப்பு ஆகியன அதனுடைய இரண்டு
குறிக்கோள்கள். கல்வி, மருத்துவம், கிராம முன்னேற்றம் மற்றும் கலாசாரம் ஆகியவை
அதன் முக்கியமான செயல்பாட்டுத் தளங்கள். அதன் நிறுவனர் திரு ஏக்நாத் ரானடே அந்த அமைப்பில் சேர்ந்து
முழு நேரமாகச் சேவை புரிய ஊழியர்கள் தேவை என அழைப்பு விடுத்தார்.
அந்த அழைப்பை ஏற்று 1973 ஆம் வருடம் கேந்திரத்தில் முழு நேரப்
பணியாளர்களாகச் சேர்ந்தவர்களில் திரு
பாலகிருஷ்ணன் அவர்களும் ஒருவர். கேரள மாநிலம் திருச்சூர் பகுதியிலுள்ள கிராமத்தில்
பிறந்த அவர், அப்போது இந்திய விமானப்படைத்
துறையில் பணியாற்றி வந்தார். பதினைந்து வருடங்களுக்கு மேலான தன்னுடைய பணியை உதறி
விட்டு, முழு நேர தேச சேவைக்காகத் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார்.
முதலில் வட கிழக்கு
மாநிலங்களின் மண்டல அமைப்பாளர் பொறுப்பு அவருக்கு வழங்கப்பட்டது. அப்போதெல்லாம்
அங்குள்ள மக்களுக்குப் போதுமான கல்வி கிடைக்கவில்லை. கட்டமைப்பு வசதிகள்
இல்லை. நோய்த் தொற்று வரும் வாய்ப்புகள்
அதிகம். எனவே அங்கு சென்று பணியாற்றுவது சிரமம். ஆனாலும் அங்கு சென்று தங்கிப் பல
ஆண்டுகள் அவர் ஆற்றிய சேவைகள் மகத்தானவை.
2011 ஆம் வருடத்தில் இரண்டு
வார காலம் விவேகானந்த கேந்திரத்தின்
அழைப்பின் பேரில் அஸ்ஸாம் மற்றும் அருணாசலப் பிரதேச மாநிலங்களுக்குச்
சென்றிருந்தேன். அதில் அதிக நாட்கள் அருணாசலப் பிரதேசத்தில் விவேகானந்த கேந்திரா
நடத்தி வந்த பள்ளிகள் மற்றும்
கேந்திரத்தின் சேவைப் பணிகள் ஆகியவற்றைப் பல இடங்களில் நேரில் சென்று
பார்த்தேன். அங்கு பல கிராமங்களுக்குச் சென்று அந்த மக்களின் நிகழ்ச்சிகளில்
கலந்து கொண்டேன்.
அப்போது போது பெரும்பாலான
இடங்களில் வாகனங்களில் தான் சென்றோம். மலைப் பகுதிகளில் சில இடங்களில் மட்டுமே
நடந்து சென்றோம். ஆனாலும் கூட பல இடங்களைக் கடந்து செல்ல அதிகமான நேரம் பிடித்தது.
மலைப் பிரதேசம் ஆனதால் நல்ல சாலைகள் இல்லை. பாறைகள், கற்கள், பள்ளங்கள்,
அவற்றிடையே நீரோடைகள் ஆகியவற்றைக் கடந்து பிரயாணங்கள் செல்வது கடினமாக இருந்தது.
ஆனால் பாலகிருஷ்ணன்
அவர்கள் ஐம்பது வருட காலத்துக்கு முன்னரே
அங்கு தனது பணிகளைத் தொடங்கி நடத்தியுள்ளார். அங்குள்ள பல பகுதிகளுக்கும்
கால்நடையாகவே சென்று சேவை புரிந்துள்ளார். சில பகுதிகளுக்குச் செல்ல நாள் கணக்கில்
நடந்துள்ளார். நான் சென்ற பல இடங்களில்
அவரது சேவைகளை மலை வாழ் மற்றும் கிராம மக்கள் நன்றி உணர்வோடு நினைவு கூர்ந்தனர்.
அவர் ஒரு நாள் முழுவதும் தனக்குத்
தேவையான பொருள்களைத் தலையில் சுமந்து கொண்டு மலையில் நடந்து குறிப்பிட்ட
கிராமத்தினை அடைந்ததை அவர்களே தெரிவித்த போது நான் ஆச்சரியப்பட்டேன். அப்படித்தான் பல கிராமங்களுக்குப் பல முறை
தொடர்ந்து அவர் நடந்து போய் வந்து சேவை செய்துள்ளார். அண்மையில் டெல்லியில் நடந்த
அவரது நினைவஞ்சலிக் கூட்டத்தில் கேந்திரத்தின் துணைத் தலைவர் சகோதரி நிவேதிதா ஒரு
விசயத்தைச் சொன்னார். அது அவரது அசாத்தியமான அர்ப்பணிப்பை நமக்கு உணர்த்தக் கூடிய
ஒரு நிகழ்வு.
முன்னர் ஒரு சமயம் அவரிடம் ஏக்நாத்
ரானடே அவர்கள் ஒரு தகவல் கொடுத்திருக்கிறார். அருணாசலப் பிரதேசத்தில் ஒரு
கார்யகர்த்தர் உடல் நலம் சரியில்லாமல் இருக்கிறார்; எனவே அவரைச் சென்று பார்த்து வாருங்கள்
என்பது தான் அந்தச் செய்தி. அந்த நண்பர் இருந்து வந்த இடம் தூரத்திலுள்ள மலைப்
பகுதி. திரு பாலகிருஷ்ணன் ஒரு வாரம் நடந்தே சென்று அந்த இடத்தை அடைந்திருக்கிறார். அங்கு சென்ற போது அந்த நண்பரைச் சிகிச்சைக்காக மருத்துவ மனைக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டியது
அவசியம் எனத் தெரிகிறது. ஆனால் அவரால் நடக்க இயலாது. எனவே உதவிக்காக மூன்று பேரைச்
சேர்த்து அந்த நண்பரைத் தூக்கிக் கொண்டு திரும்பி ஒரு வாரம் நடந்தே வந்துள்ளார்.
பின்னர் அவரை மருத்துவ மனையில் சேர்த்து சிகிச்சை கொடுத்திருக்கிறார்.
அருணாசலப் பிரதேசத்தில்
விவேகானந்த கேந்திரத்தால் கல்வியும், மற்ற பலன்களும் பெற்று பல பேர்களின் வாழ்க்கை
பெரிய முன்னேற்றத்தைக் கண்டுள்ளது. அந்த மக்களில் பலரும் பாலகிருஷ்ணன் அவர்களை ஒரு
தந்தையாகவும், மூத்த சகோதரராகவுமே பார்க்கின்றனர்.
1980 களின் ஆரம்பத்தில் தொடங்கி
இருபது வருட காலம் கேந்திரத்தின் அகில பாரத பொதுச் செயலாளராகவும், பின்னர்
பத்தொன்பது வருட காலம் அதன் துணைத் தலைவராகவும் பொறுப்பு வகித்தார். அதன் பின் 2020
முதல் அதன் அகில பாரத தலைவராகப் பொறுப்பேற்று வழி நடத்தி வந்தார். ஆனாலும் எப்போதும்
எளிமையாகவும், அனைவரையும் அரவணைத்துச் செல்லும் சகோதரனாகவும் மட்டுமே இருந்து
வந்துள்ளார். தன்னை முன்னிலைப் படுத்திக் கொண்டதே இல்லை.
தனது இறுதி நாட்களில் அவர்
உடல் நலம் குன்றி மருத்துவ மனையில் சிகிச்சை பெற்று வந்த போதும் கூட தேசத்தின்
எதிர்காலம் பற்றியே பேசி வந்துள்ளார். குறிப்பாக தமிழ்நாடு, கேரளம் ஆகிய
மாநிலங்களில் தேசிய சிந்தனை பரவலாக வளர வேண்டியதன் அவசியம் பற்றி நண்பர்களுடன்
கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து வந்துள்ளார்.
சுவாமி விவேகானந்தர் காட்டிய
வழியில் தனது வாழ்க்கை முழுவதையும் நமது தேச சேவைக்காக அர்ப்பணித்துக் கொண்ட அவர் ஒரு மிகச் சிறந்த
தேச பக்தர். தமக்குத் தெரிந்த அனைவரையும் குடும்பமாகப் பாவித்தவர். தம்முடன்
சேவைப் பணிகளில் இருந்த அனைவருக்கும் நல்ல வழிகாட்டியாக விளங்கியவர். தன்னைப்
பற்றிப் பேசாத பெருந்தன்மை கொண்டவர். தேச நலன்களுக்காக ஆசைகளைத் துறந்து வாழ்ந்த ஒரு
கர்ம யோகி.
ஒரு உயர்ந்த நோக்கத்துக்காக
வாழ்ந்து மறைந்தவர். வணங்குதலுக்குரிய ஒரு
ஆன்மா. சிரம் தாழ்ந்த அஞ்சலிகள்.
